الف و نون / ادب پارسی

وقتی می‌گویند معلم مثل چراغ است و راه ما را روشن می‌کند، راست می‌گویند. هر کاری می‌کردم یاد نمی‌گرفتم. حتماً می‌پرسید چه چیز را؟

مطلب آن‌جا اهمیت خود را نشان داد که در بین سؤالات کنکور دیدم، طراح محترم خواسته اضافه‌ی استعاری را از اضافه‌ی تشبیهی جدا کنیم.

«حتی دوقلو‌ها هم با هم تفاوت دارند؛ یعنی ویژگی‌های آنان صددرصد مثل هم نیست.

در این نوع جناس، علاوه بر اختلاف معنی، در یکی از صامت‌ها یا مصوت‌ها نیز تفاوت وجود دارد که بر این اساس سه نوع جناس ناقص به وجود می‌آید.

اصلاً خیال نکنید آرایه‌های ادبی فقط دست‌افزار شاعران هستند. خیلی وقت‌ها ما هم که شاعر نیستیم از آرایه‌های ادبی برای انتقال پیام مورد نظرمان به مخاطب بهره می‌بریم.

نمی‌دانم تا حالا کسی پیدا شده درباره‌‌ی این موضوع تحقیق کند

چهره‌ی دوستم درهم و گرفته بود. دستش را گرفتم و علت ناراحتی‌اش را پرسیدم. گفت: «نمی‌توانم فعل اسنادی را تشخیص دهم.»

«انگار من از وقتی بچه‌ی کوچکی بودم، ادیب بودم. مادرم می‌گوید وقتی تازه زبان باز کرده بودم، هنگامی که شیشه‌ی شیرم را می‌دیدم می‌گفتم: «خالی نه... پُر... پُر».

معلم، سه دانش‌آموز را پای تابلو کلاس فراخواند. به آن‌ها گفت: «بنویسید چشم». همه واژه‌ی «چشم» را به یک شکل نوشتند.

آدم‌های امروزی وقتی می‌خواهند ثابت کنند مطلبی را قبول دارند یا سند و نوشته‌ای متعلق به آن‌هاست، آن را امضا می‌کنند یا اثر انگشت خود را پای آن می‌گذارند.