ادب پارسی / چراغ

در جلسه‌ی آزمون کلافه و ناراحت شدم. سؤال، غلط رسم‌الخطی را خواسته بود و من خیال می‌کردم باید به دنبال غلط املایی باشم.

سپس چند فعل روی تابلو نوشت تا مضارع و ماضی بودن آن‌ها را تشخیص دهیم. دوستان عزیز! شما هم خودتان را بیازمایید.

برای‌مان خیلی جالب بود و سعی کردیم با کمک معلم‌مان کلماتی را که در آن‌ها بعضی واج‌ها برای آسانی تلفظ حذف می‌شوند پیدا کنیم.

همیشه وقت کم می‌آوردم و پس از آزمون حسرت می‌خوردم که چرا نتوانستم به سؤالاتی که بلد بودم برسم و پاسخ دهم.

این‌ها سخنان هم‌کلاسی شوخ و بانمک من بود که در اولین جلسه‌ی درس ادبیات به زبان آورد و کلاس را پر از خنده کرد.

من و دوستم یک قرار آموزشی با هم داریم و آن این است که آخر هر هفته در مورد اشکالات درسی‌مان با هم گفت‌وگو می‌کنیم.

گاهی طراح محترم در سؤال لغت معنی واژه‌هایی را می‌خواهد که یک جمله توضیح دارند. نمی‌دانم چرا بعضی‌ها فکر می‌کنند این لغت‌ها خواندن ندارد!

این درس پس دادن مزایایی دارد که شما هم از آن غافل نیستید، اما راستش را بخواهید از این‌که او همیشه چیزی برای به دام انداختن من پیدا می‌کرد.

حالا شما بگو اصلاً این تلمیحات یعنی چه؟» حضار زدند زیر خنده و من که صورتم داغ شده بود، برای این‌که کم نیاورم خندیدم و برخاستم و آرایه‌ی تلمیح را برای حاضران شرح دادم

گفتم: «بالاخره باید برای اشتباهاتت چاره‌ای پیدا کنی. حیف است که کلیات را بدانی و به خاطر جزئیات، تست را غلط جواب بدهی.»