بارها اتفاق افتاده با دیدن افراد موفق و رتبههای برتر کنکور این جمله در ذهنمان تداعی شده باشد: «کاش من هم مانند او شوم» و بدون هیچ شناختی از تواناییهای خود رؤیایی را در سر بپرورانیم که از ما خیلی دور بوده و در نهایت نرسیدن به این خواسته فایدهای جز سرکوب شدن آن رؤیا یا آرزو را نصیب ما نخواهد کرد. سؤال اینجاست که چرا ما برای رسیدن به خود واقعیمان تلاش نکنیم؟
چرا ما از تمام توان خود برای رسیدن به جایگاه مد نظرمان تلاش نکنیم؟
«او» شدن از همین روزها شروع میشود. روزهای مهم زندگی یا شاید بهترین روزهای زندگیمان اگر درست استفاده نشوند سالهای بعد حسرت و ندامت در پی خواهند داشت که چرا این روزها ساده از دست رفتند. روزهایی که میتوانست پلهای برای بالا رفتن باشد تا جایی که جایگاه واقعیمان را به دست آوریم.
سعی کنیم مثل کسانی باشیم که از کودکی رؤیا دارند و برای رسیدن به آن تلاش میکنند. مثل کسانی که اگر زمین میخورند قدرت بلند شدن دوباره را دارند؛ زیرا هدف دارند و در کنار هدف برنامهریزی میکنند. کسانی که از ابزاری که دارند هر چند کم، نهایت استفاده را میبرند.
این را به یاد داشته باشیم هرگز نمیتوانیم موفقیت را در زندگیمان تضمین کنیم؛ زیرا هر تلاش و کوشش امکان ناکامی را در نفس خویش نهفته دارد. اگر رؤیایی در سر پرورش میدهیم، پیوسته امکان نرسیدن به آن رؤیا وجود دارد. ما نمیتوانیم دستیابی به موفقیت را ضمانت کنیم، ولی ناکامی را میتوان تنها با تصمیم به تلاش نکردن تضمین کرد. ارادهها رو تیز کنید. جادههای بزرگ مسافرهای بزرگ میخواهد. مطمئن باشید با قدم برداشتن در این جاده شما هم روزی "او" میشوید.