تلاش و کوشش شاید متضمن موفقیت شما در دانشگاه نباشد ولی قطعاً از شکست خوردن جلوگیری میکند. سختترین قسمت دانشجو شدن، ورود به دانشگاههای محبوب است. زمانی که وارد دانشگاه شدید برای شکست خوردن باید حسابی تلاش کنید! دانشگاهها شبیه قیفی وارونهاند؛ ورود به آنها دشوار و گذراندن واحدها و کسب نمرههای قابل قبول چندان دشوار نیست. قاعده معمول نمره دادن در دانشگاهها خیلی سختگیرانه نیست: اگر سر کلاس حاضر شوید و پژوهشها و تکالیف را تحویل دهید و به قدر کافی برای آن درس بخوانید و انرژی بگذارید، نمره متوسط به بالایی کسب میکنید. نمرههای ناپلئونی و پایینتر معمولاً نصیب دانشجویانی میشود که درس را اصلاً جدی نمیگیرند.
مشکلی که اگر حواستان به آن نباشد، گریبانتان را خواهد گرفت، مدیریت زمان است. برای درسهایتان باید وقت بگذارید. پنج دقیقه مطالعه هیچ کمکی به شما نمیکند. رمز موفقیت، مطالعه چندین ساعته در هر روز است. مکان آرامی را پیدا کنید که در آنجا میتوانید با بازدهی بالایی مطالعه کنید. اگر فکر میکنید روزهایتان کمتر از 24 ساعت است، حتماً زمان را در جایی که نباید به هدر میدهید. دفترچهای همراه داشته باشید و فعالیتهای روزانه خود را در آن یادداشت کنید.
اگر وقت کافی به درسهای خود اختصاص دهید، شاید در تمام آنها شاگرد اول نشوید، ولی قطعاً نمرات افتضاح نیز کسب نخواهید کرد.
در ضمن، کوشش فراوان به تنهایی کافی نیست، حواستان باشد به اساتید نیز نشان دهید که درسشان را جدی گرفتهاید و برایش وقت میگذارید. بیشتر استادان صلاح دانشجویانشان را میخواهند و دنبال بهانهای میگردند که به آنها پاداش دهند. بنابراین سعی کنید این بهانه را به آنها بدهید.
چطور چنین کنید؟ خب معلوم است، با شرکت کردن در کلاسها، انجام تکالیف، شرکت در بحثهای کلاسی و سر زدن به اتاق استاد. اگر دانشجویی عملکردی ضعیف داشته باشد و هیچ کدام از تلاشهای ذکر شده را انجام ندهد، استاد فرض خواهد کرد که دانشجو از نتیجه ضعیف خود راضی است. درحالی که اگر دانشجویی نمره امتحانی پایینی بگیرد ولی مشارکت فعالی در کلاس داشته باشد، استاد عملکرد امتحانی ضعیف او را معیار ارزیابیاش قرار نخواهد داد.
قدیمترها، اساتید دانشجویان را از انجام گروهی تکالیف منع میکردند و هر مشارکتی به معنی تقلب بود. ولی امروزه اساتید بیشتر از هر زمان دیگری به انجام پژوهشهای گروهی بها میدهند. بررسیهای علمی نیز نشان میدهد دانشجویانی که روحیه مطالعه و پژوهش گروهی دارند معمولاً نمرات بالاتری کسب میکنند. البته نکته این روش اینجاست که پیش از تشکیل و بررسی گروهی یک موضوع، هر فرد تلاشی جدی برای فراگیری آن موضوع یا حل تکالیف محوله بکند و سپس برای برطرف کردن ضعفها و راهنمایی گرفتن برای سؤالهای بیپاسخ به گروه مطالعاتی مراجعه کند. این رویکرد مانع از تنبل شدن شما و حل طوطیوار مطالبی میشود که قرار است توانایی شما را برای مستقل اندیشیدن و حل مسائل تقویت کند.
منبع:
کتاب The Thinking Student’s Guide to College, 75 Tips for Getting a Better Education نوشته Andrew Roberts