شب رفت و سپیده سرکشیده خورشید در آسمان دمیده
گل کرده درخت روشنایی روشن شده مشعل خدایی
در جشن بهار خاک میهن پیراهن سبزه کرده بر تن
بر شاخهی پرشکوفه بلبل سرمست ز عطر غنچهی گل
تر گشته ز قطرههای باران گیسوی بلند شاخساران
بر دامن سرخرنگ لاله هنگام سحر نشسته ژاله
جاری شده چشمههای روشن سیراب نموده دشت و گلشن
از لانه پرندهی خوشآواز بگشوده دوباره بال پرواز
با دیدن روی گل قناری سر داده ترانهی بهاری
شعر قالب مثنوی دارد و در حوزهی ادبیات غنایی در وصف بهار سروده شده است. شاعر این مثنوی نصرالله مردانی است و این شعر در کتاب پنجم دههی 1360 به چاپ رسیده است.