فناوری‌های آموزشی در کشورهای درحال توسعه (بخش اول)

باتوشیگ، در اولان باتور، پایتخت مغولستان، بزرگ شد. وقتی دبیرستانی بود، والدینش را متقاعد کرد که اینترنت پرسرعت‌تری تهیه کنند تا بتواند ....

فناوری‌های آموزشی در کشورهای درحال توسعه (بخش اول)

باتوشیگ، در اولان باتور، پایتخت مغولستان، بزرگ شد. وقتی دبیرستانی بود، والدینش را متقاعد کرد که اینترنت پرسرعت‌تری تهیه کنند تا بتواند در دوره‌های آنلاین دانشگاه MIT شرکت کند. او توانست دوره مدارهای الکترونیکی را با نمره کامل پشت سر بگذارد و پذیرش دانشگاه MIT را به دست آورد. نیویورک تایمز در سال 2013 او را «پسر نابغه اولان باتور» خطاب کرد.

داستان باتوشیگ مسحورکننده است. او مصداق ایده‌آلی است برای استفاده از فناوری در جهت پروراندن پتانسیل انسان و دستیابی به فرصت‌هایی واقعی. دانش‌آموزانی مانند باشوتیگ که از دوره‌های رایگان آنلاین استفاده کرده‌اند تا در بهترین دانشگاه‌های دنیا تحصیل کنند، به مؤسساتی مانند Coursera انگیزه داده‌اند تا در گسترش هرچه بیشتر این دوره‌ها بکوشند. از طرفی، شرکت‌های فناوری آموزشی به دنبال ایجاد مدل‌های تجاری می‌گردند و تمرکزشان بر سوددهی بیشتر سبب شده است به دانش آموزان کشورهای فقیر توجه چندانی نشود، چرا که آن‌ها توانایی پرداخت هزینه گواهی‌نامه‌های دوره‌های آنلاین را ندارند.

با وجود این، دانش‌آموزانی مانند باتوشیگ توانسته‌اند بر این مشکلات غلبه کنند. ولی چنین افرادی، بخش اندکی از بازار جهانی را تشکیل می‌دهند و حوزه فناوری آموزشی باید بتواند با مدل‌های تجاری، تعداد بیشتری از دانش آموزان فقیر را در سطحی جهانی پوشش دهد. باید راهی بیابیم تا با به‌کارگیری فناوری بتوانیم فرصت‌های آموزشی را برای توده دانش آموزان در کشورهای فقیری همچون پرو و پاکستان فراهم کنیم و معلمان این سرزمین‌ها نیز بتوانند مطالب درسی را در دسترس عده بیشتری از دانش آموزان قرار دهند. سؤال اساسی این است که آیا فرصتی مناسب برای فناوری تجاری در بازارهای کفِ هرمِ درآمدی وجود دارد یا خیر؟

بنیاد آکیومِن (Acuman Foundation) همیشه به دنبال مدل‌هایی تجاری می‌گردد که پتانسیل ایجاد فرصت‌های آموزشی را برای فقرا داشته باشد. این بنیاد در شرکت‌های نوپایی سرمایه‌گذاری می‌کند که به دنبال حل معضل فقر هستند. مشتری‌های این شرکت‌ها به‌طور متوسط درآمدی کمتر از دو و نیم دلار در روز دارند. این بنیاد، تابه‌حال در هند، پاکستان و شرق و غرب آفریقا سرمایه‌گذاری آموزشی داشته‌ و برای مثال مدارس غیرانتفاعی زنجیره‌ای ارزانی را در این مناطق تأسیس کرده‌ است. هدف اصلی این بنیاد به دست آوردن سرمایه‌گذاری انسان دوستانه‌ای هست که توانایی بازگشت سرمایه داشته باشند و ادامه فعالیت‌شان ممکن باشد.

با وجود این، آیا در بازارهای کفِ هرم، فرصت‌های مناسبی برای فناوری آموزشی وجود دارد؟

در سال 2015، بنیاد آکیومن شروع به فعالیت در آمریکای لاتین کرد. در این منطقه با اینکه تقریباً تمام کودکان وارد مدارس ابتدایی و راهنمایی می‌شوند ولی چالش‌هایی همچون تمام نکردن دوره‌های تحصیلی و معلم‌های کم‌مهارت، بازدهی آموزشی را دچار مشکل کرده است.

بازار آموزشی این کشورها به‌طور حتم کشش و توانایی پیشرفت دارد. گزارش‌ها ادعا می‌کنند فناوری آموزشی در این منطقه بازار گرمی دارد ولی تجربه بنیاد آکیومن نشان می‌دهد که رسیدن به سوددهی در بیشتر کشورهای این ناحیه دشوار است. اگر برزیل و مکزیک را کنار بگذاریم، بقیه کشورها زبان، قوانین و ارز خاص خود را دارند و فعالیت شرکت‌های بین‌المللی را دشوار می‌کنند. در بخش بعدی با این مشکلات و راه‌حل‌های آن‌ها بیشتر آشنا می‌شویم.

مترجم: جواد تمنانلو

منبع:

https://www.edsurge.com/news/2016-08-08-building-effective-edtech-business-models-to-reach-the-global-poor

مطالب مرتبط

Menu