محققان واقعیت های جدیدی را در باره تولید اکسیژن در ابتدای شکل گیری زمین کشف کردند.
بیش از
1/5 میلیون سال قبل از پدیدار شدن اولین حیوانات در سطح زمین، اکسیژن کافی
برای زندگی در سطح اقیانوس ها وجود داشت. اما در اعماق اقیانوس اوضاع کاملا
متفاوت بود و تکامل اولین جانوران نقشی کلیدی در توزیع و اکسیژن در اعماق
اقیانوس ها داشت. بنابر این می توان نتیجه گرفت اولین جانوران، موجوداتی
پیچیده با قابلیت جابه جایی و تغییر محل زندگی خود بودند.
بر اساس
این تحقیقات مکانیزمی که بین یک میلیارد تا 542 میلیون سال قبل، موجب اشباع
آب اقیانوس ها از اکسیژن شد، به گونه ای بود که مستلزم افزایش حجم
اکسیژن موجود در جو زمین نبود.
تعادل بین عرضه و تقاضا، شاخص مهمی
در تشخیص سطح اکسیژن موجود در عمق اقیانوس ایفا می کند. تقاضا برای مصرف
اکسیژن توسط موجودات ریزی که در عمق اقیانوس شناور هستند، تامین می شود.
بر اساس تحقیقات اخیر، اولین جانوران جمعیت این موجودات ریز را به صورت
مستقیم و غیر مستقیم کاهش دادند. برای مثال اسفنج ها با فیلتر کردن آب و
جذب موجودات ریز شناور در آن تغذیه می کنند، بنابر این طبیعتا فیتوپلانگتون
های بزرگتر توسط اسفنج ها فیلتر و بلعیده می شود و بدین ترتیب میزان
تقاضای اکسیژن در عمق اقیانوس کاهش می یابد.
اولین موجودات فیلتر
کننده آب، به همین شیوه موجب افزایش حجم اکسیژن و کاهش ترکیبات فسفات محلول
در آب شدند و اکوسیستم اقیانوس را تحت تاثیر قرار دادند. افزایش حجم
اکسیژن محلول در آب زمینه را برای ظهور نسل جدیدی از جانوران پیچیده تر با
توانایی حرکت در آب فراهم کرد. چرا که این گروه از جانوران برای ادامه
حیات خود، نیاز بیشتری به اکسیژن داشتند. به این ترتیب میلیون ها سال قبل،
تکامل در اعماق اقیانوس راه خود را به سوی دنیای جدید می پیمود، بدون این
که هیچ گونه تغییری در میزان اکسیژن موجود در جو کره زمین ایجاد شود.
محققان
با ارایه نتیجه این تحقیقات، نظریه ای را که بر اساس آن افزایش میزان
اکسیژن در جو موجب تکامل و شکل گیری اولین جانوران زمین شد، رد کردند.
گزارش کامل این تحقیقات در شماره اخیر نشریه Nature Geoscience به چاپ رسیده است.