جلوگيري از نفوذ رطوبت به دیوار
1) کم کردن رطوبت خاک اطراف ساختمان (زهکشی)
سطح آبهای زیرزمینی تا حد مورد نیاز پایین آورده میشود.
2) استفاده از مصالحی که جاذب رطوبت نیستند (عایق رطوبت)
عایق رطوبتی: مصالحی که مانع از عبور آب و رطوبت میشوند.
ویژگیهای اصلی عایق رطوبتی:
فاقد تخلخل باشند.
حفرههای آوند گونه نداشته باشند.
سایر خصوصیات عایق رطوبتی:
1) غیر قابل ترکیب بودن با سایر مواد موجود در محیط (آب، هوا، مصالح مجاور)
2) دوام و مقاومت کافی در برابر نیروهای محیطی و مکانیکی
3) قابلیت انعطاف (شکلپذیری)
4) دارا بودن خصوصیات مثبت كاربردي
انواع عایقهای رطوبتی:
1) انواع ورقهای فلزی (روی اندود، گالوانیزه، سرب، مس)
2) انواع سنگهای ساختماني متراکم
3) بتن متراکم و ضد آب
4) مواد نفتی (مانند قیر)
5) برخي پلاستیکها
u نكته: محل قرارگیری صفحات عایق، بستگی تام به موقعیت دیوار در ساختمان دارد.
نفوذ رطوبت به دیوار داخلی ساختمان
الف) نفوذ رطوبت از طريق زمين و پي:
ابتدا روی پی را با کرسیچيني تا قسمت بالای بلوکاژ کف (قلوه چینی) بالا میآورند، سپس روی سطح کرسی را عایق مینمایند.
u نكته: اگر روی سطح پی عایق شود و کرسی چینی انجام نگیرد، چون سطح پی اغلب پایینتر از کف تمام شده ساختمان است جلوی نفوذ رطوبت را نمیگیرد.
u نكته: اگر لایة عایق پایینتر از حد بالای قلوه چینی قرار گیرد، جلوی نفوذ رطوبت را نميگيرد.
ب) نفوذ رطوبت از بدنة دیوار:
فضاهای مجاور سرویس بهداشتی (توالت و حمام)
سطح روی دیوار را عایق مینمایند و چون این فضاها ممكن است دارای عایق کف نیز باشند، این دو عایق (بدنه و کف) به هم متصل است، (بهصورت کاسهای اجرا میگردد) و سپس پوشش نهایی دیوار انجام میگردد.
u نكته: حداقل ارتفاع عایق روی بدنه 10 سانتیمتر است.
قسمت داخلی دیوار را از محل اتصال به کف، قرنیز قرار میدهند که ارتفاع آن 7 تا 10 سانتیمتر است. در فضاهاي خشك
مصالح مناسب جهت قرنیز:
1) سنگ
2) موزاییک
3) سرامیک
4) چوب
علت به کار بردن قرنیز:
1) ایجاد زیبایی
2) محافظت از پای دیوار در مقابل برخورد اجسام
3) جلوگیری از نفوذ رطوبت به هنگام شستشوی کف
u نكته: قرنیز نیازی به عایقکاری ندارد.
نفوذ رطوبت به دیوار جانبی ساختمان (دیوار بدنة خارجی):
1) نفوذ رطوبت از طریق زمین و پی ساختمان:
مانند این که دیوار داخلی سطح روی کرسیچینی را عایق مینمایند.
2) نفوذ رطوبت از طریق بدنة دیوار:
نفوذ رطوبت از طریق بدنه، به دو صورت انجام میگیرد:
1-2) آبهای جاری در کنارة ساختمان یا برفهایی که در کنار دیوار انباشته شده و ذوب میگردند. در این حالت از ازاره استفاده میشود که در قسمت خارجی دیوار در محل اتصال به کف قرار میگیرد.
2-2) جذب رطوبت موجود در خاك مجاور ديوار، خصوصاً در ساختمانهاي داراي زيرزمين. كه در اين حالت پس از عايقكاري ديوارهای زيرزمين يك ديوار محافظ معمولاً 11 سانتيمتري براي محافظت از عايق پشت آن با ملات مناسب بنا ميكنند.
