"مدارسي که ياد مي گيرند" (نه مدارسي که ياد مي دهند) يکي از تئوري هاي آقاي پيتر سنگه (Peter Senge) است. پيتر سنگه يکي از تئوريسين هاي مديريت است که با تئوري "سازمان يادگيرنده" به شهرتي جهاني رسيد. سپس وي تئوري "مدارسي که ياد مي گيرند" را مطرح کرد. در اين تئوري، پيتر سنگه بيان کرده که معلمان، مديران و همه اعضاي مدرسه بايد ظرفيت يادگيري خود را افزايش دهند و اين تنها در زماني اتفاق مي افتد که همه اعضاي مدرسه متعهد به تغيير خود باشند. مدارس تنها با قوانين و مقررات و يا با استفاده از تکنولوژي نمي توانند به موفقيت دست پيدا کنند.
از آنجائي که نحوه تفکر و تعامل اعضاي هر سازمان، بيانگر خروجي و محصول آن سازمان است، براي موفقيت لازم است که تمامي اعضا مدرسه به اين ويژگي ها نايل شوند:
1- توانايي هاي فردي
2- داشتن الگوهاي ذهني يکسان و متناسب
3- داشتن آرمان مشترک
4- يادگيري تيمي
5- تفکر سيستمي
از نظر آقاي پيتر سنگه راه حل هايي که از طرف سياستگذاران کلان آموزشي و در قالب آيين نامه هاي دولتي ارائه مي شود نمي تواند منجر به تحول عميق در مدارس شود. بايد علاقه و خلاقيت افراد را برانگيخت. نمي توان مدرسه اي را يافت که در آن افراد با انگيزه و خلاق وجود نداشته باشد. اما تا زماني که راهي براي عرضه ايده هاي نو وجود نداشته باشد، تغييري در وضعيت مدارس ايجاد نمي شود. در اين زمينه والدين هم بايد نقش مهمي را ايفا کنند. آن ها بايد انتظار داشته باشند که مدرسه تغييرات مطلوب در رفتار و انديشه فرزندانشان ايجاد مي کند و اگر چنين چيزي را مشاهده نمي کنند نبايد نسبت به موضوع منفعل باقي بمانند
نگرش سنتي سازمان ها اين است که يک سري عادات را نهادينه کند تا رفتار اعضاي سازمان ها بر اساس آن عادات باشد. در واقع اين عادات همانند زنداني هستند که اجازه نوآوري و رفتارهاي جديد را مي گيرند. اگرمعلمان بتوانند يک تيم شوند و با يکديگر جلساتي داشته و در مورد تجربيات موثرشان از روش تدريس با يکديگر گفتگو کنند، تحولي در روش آموزشي آن مدرسه رخ خواهد داد. هيچ آيين نامه اي نيست که بايد معلمان به صورت انفرادي کار کنند و در مورد مسايل حرفه اي شان با يکديگر به بحث و گفتگو ننشينند. عاملي که جلوي تيم شدن معلم ها را مي گيرد، همان عادتي است که نيروي خلاقه سازماني را به بند کشيده است.
مدرسه يادگيرنده، محيطي است که دانش و اطلاعات به شکلي سيال و روان از معلمان به دانش آموزان منتقل شده و بر اساس بازخورد دانش آموزان، معلمان به صورت پيوسته ياد مي گيرند که چگونه بهتر ياد دهند. اگر معلمان بتوانند ظرفيت يادگيري خود را افزايش دهند، دانش آموزان هم به صورت موثرتري ياد خواهند گرفت. اين موضوع نياز به مکانيزم خاصي ندارد. فقط مديران بايد متعهد باشند که هرآنکس که در مدرسه هست (دانش آموزان، معلمان، مديران و ساير پرسنل) به صورت پيوسته اي مشغول يادگيري است.