در پژوهش جديدي که در مجله پزشکي بيامجي منتشر شده، دارندگان مدالهاي المپيک صرف نظر از کشور محل زندگي، مدال بدست آمده يا ورزش انجام شده، از عمر بيشتري برخوردارند.
به گزارش سرويس پژوهشي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، پژوهش ديگري که پيش از اين انجام شده بود، به مقايسه ورزشکاراني که در فشارهاي فيزيکي مختلف تمرين کردهاند، پرداخته و نشان داد که ورزشکاران در حوزه هاي ورزشي با فشار بالا يا متوسط نسبت به گروههاي ديگر از هيچ مزيت بيشتري در طول عمر برخوردار نيستند.
اين در حاليست که بر اساس پژوهش جديد، آن دسته از افرادي که در ورزشهاي پر فشار مانند بوکس، فوتبال آمريکايي و هاکي روي يخ بازي ميکنند، در زندگي آينده خود با خطر مرگ بيشتري روبرو هستند.
به گفته محققان، همه ميتوانند تنها با پيروي از رهنمودهاي فعاليت فيزيکي از مزيت بقاي ورزشکاران نخبه لذت ببرند.
محققان در پژوهش اول ميزان اميد به زندگي را در 15 هزار و 174 ورزشکار المپيکي که بين سالهاي 1896 تا 2010 مدال برده بودند، با گروههاي جمعيت عمومي بر اساس کشور، جنسيت و سن مقايسه کردند.
تمام برندگان مدال بطور ميانگين 2.8 سال بيشتر زندگي کردند که يک مزيت بقاي چشمگير نسبت به جمعيتهاي عمومي در هشت مورد از 9 گروه مورد مطالعه به شمار ميرود.
دارندگان مدالهاي طلا، نقره و برنز تقريبا از مزيت بقاي مشابه دارندگان مدال در ورزشهاي استقامتي و مختلط برخوردارند. اين درحاليست که دارندگان مدال در ورزشهاي قدرتي با وجود برخورداري از مزيت کمتر نسبت به ساير رشتهها اما همچنان نسبت به جمعيت عمومي در جايگاه بالاتري قرار دارند.
به گفته محققان، اگرچه اين پژوهش براي تعيين دليل طول عمر بيشتر ورزشکاران طراحي نشده اما توضيحات احتمالي آن ميتواند شامل عوامل ژنتيکي، فعاليت فيزيکي، شيوه زندگي سالم و ثروت و مقام بدست آمده از رقابتهاي ورزشي بينالمللي باشد.
در پژوهش دوم، محققان تاثير تمرينات شديد فيزيکي را بر مرگ و مير در ميان بازيکنان سابق المپيک اندازهگيري کردند.
آنها 9889 ورزشکاراني که در بازهاي المپيک سالهاي 1896 تا 1936 شرکت کرده بودند را از يک سن شناخته شده تا مرگ پيگيري کردند. روي هم رفته آنها 43 رشته را نمايش ميدادند که نيازمند سطوح مختلف شدت تمرين و تماس فيزيکي بود.
محققان پس از گروهبندي اين افراد بر اساس جنسيت، سال تولد و مليت دريافتند که ورزشکاران در حوزههاي با فشار بالاتر بر روي قلب و عروق (مانند دوچرخهسواري و قايقراني) با فشار ميانه بر قلب و عروق (مانند ژيمناستيک و تنيس) از نرخ مرگومير مشابه نسبت به ورزشکاران حوزههاي با فشار کمتر بر روي قلب و عروق مانند گلف برخوردارند.
با اين حال محققان يک افزايش 11 درصدي در خطر مرگ و مير ورزشکاران در حوزههايي با تماس فيزيکي بالا مانند بوکس را نسبت به ساير ورزشکاران گزارش کردهاند.
به گفته کارشناسان سلامت، افرادي در هفته حداقل 150 دقيقه را به فعاليت فيزيکي با فشار متوسط تا بالا اختصاص ميدهند، از مزيت بقاي بيشتر در حدود يک تا چند سال نسبت به جمعيت عمومي برخوردارند.