سرو زربین سنگان خاش 3206 ساله شد + عکس

بر اساس اطلاعات به دست آمده، زرتشتیان به درختان سرو احترام خاصی قائل بودند از این رو این درختان را موبدان زرتشتی می کاشتند و پس از اسلام نیز مردم منطقه برای جلوگیری از نابودی این درخت، آن را به نام ˈدرخت میر عمرˈ نامیدند و بعدها به نام ˈسُلˈ نامگذاری شد.

این درخت در گذشته های دور به عنوان زیارتگاه محسوب می شد و مردم برای زیارت به آن مراجعه کرده و با گره زدن نخ و تکه پارچه مراد و خواسته های خود را از آن طلب می کردند.

زربین از دو جمله ˈ Cupressus sempervirensˈ گونه ای از درختان همیشه سبز، از دسته مخروطیان (Pinophyta) ردهٔ ناژویان (Pinopsida)، راستهٔ کاجیان (Pinales)، تیرهٔ سروها (Cupressaceae)، سردهٔ سرو ناز (Cupressus) است.

«سرو زربین» درختی زیبا به ارتفاع ‎ 20تا ‎ 30متر گسترده در برخی نواحی شمال ایران است که سبزی همیشگی آن جلوه ای خاص به طبیعت منطقه می بخشد.

جورهٔ اصلی زربین، مخروطی با گسترش افقی دارد؛ شاخه های جانبی آن نیز افقی هستند؛ این درخت از قسمتهای برگ، جوانه، گل آذین، پوست و میوه که از فندق درشت تر است، تشکیل شده است، پوست شاخه های جوان این درخت سبز تیره تا روشن و در یکساله ها قهوه ای روشن تا قرمز است؛ اما در چند ساله ها به رنگ قهوه ای تیره، صاف و یا پولکدار است.

پوست تنه درخت، الیافدار و شیارهای آن به صورت شبکه ای درهم رفته، چروکیده و عمیق است.

سرو زربین در خاک عمیق گلدانی(باغچه ای) آهکی و در آب و هوای معتدل مدیترانه ای رشد می کند. نیاز آبی کم تا متوسط دارد یعنی مقاوم به خشکی است.

این درختان نسبت به هرس و قطع شاخه های جوان و انتهایی حساسند.

زربین، درختی بردبار، کم نیاز، کاملاً روشنایی پسند و آهک دوست است. این گونهٔ درختی، کند رشد و مقاوم به شرایط سخت و بومی مناطق مدیترانه ای اروپا و سازگار با شرایط اقلیمی مشابه آن در آسیای جنوب غربی است.

زربین درختی دیرزیست با قدرت تحمل شرایط سخت، مقاوم و با ریشه عمیق و قوی بوده که آن را قادر می سازد تا در میان تخته سنگها و شیب های تند و پرتگاهی براحتی رشد کند. سرو زربین در ایران بیشتر در نواحی شمالی قابل مشاهده است و در استان گلستان بیشتر در علی آباد کتول و نیز رامیان وجود دارد.