در تقویم زندگی همهی ما انسانها روزهایی هست که زندگی سخت و طاقتفرسا میشود. روزهایی هست که احساس میکنی دیگر توان پیشروی نداری و راهی جز تسلیم شدن نیست. در این روزهای سخت و در این لحظههای طاقتفرسا فقط یک چیز میتواند تو را به آیندهای روشن برساند و آن چیزی نیست جز ذخیرهی امیدی که برای خود نگه داشتهای!
آیا میدانی انسانها چه وقت تسلیم شرایط میشوند و خود را میبازند؟ جواب بسیار ساده است! وقتی ذخیرهی امیدشان به پایان برسد و دیگر نتوانند در تاریکی زندگی خود روزنهای روشن پیدا کنند. هر چه خزانهی امید شما در زندگی غنیتر باشد، موفقیت شما برای غلبه بر مشکلات زندگی حتمیتر است. زندگی فراز و نشیبهای زیادی دارد و هر انسانی فراخور سرنوشتی که دارد باید با مشکلات و سختیهای بسیاری دست و پنجه نرم کند. میزان مقاومت و ایستادگی هر انسانی بستگی مستقیم به میزان امیدی دارد که برایش باقی مانده است. به همین دلیل باید به طور دائم و لحظه به لحظه به ذخیرهی امید خود سرکشی کرد و هر وقت فرصتی به دست آورد مخزن امید خود را پر کرد.
سؤال این است: چگونه میتوان ذخیرهی امید را افزایش داد و جای خالی امیدهای مصرفشده را پر کرد؟ پاسخ این سؤال یک جمله است: "امید را انتخاب کن!"
ما انسانها همگی حق انتخاب داریم. در هر لحظهی زندگی میتوانیم ناامیدی و بیتفاوتی و افسردگی را برگزینیم یا اینکه امید را انتخاب کنیم. امید راهحل آسان و سادهای برای حل مشکلات جدی زندگی است. برای شروع هر کاری اولین قدم داشتن امید است، مثل هر کار بزرگ دیگری که نمیشود بیتوشه راهی راه شد.
هرگز از یاد نبریم که برای ساختن زندگی بهتر، اولین گام، امید داشتن است؛ قدمی که به ما انرژی لازم برای پیشروی و حرکت به جلو را میدهد و ما را به راه میاندازد.
همواره به یاد داشته باشیم از امروز تا آخرین لحظهی عمرمان به صورت پایدار و مستمر در هر لحظه از زندگی خودمان در هر شرایطی که هستیم همواره امید را انتخاب کنیم.