با نام خدا که مهربان است آرام دل و سُرور جان است
معلم عزیزمان از ما پرسید: «بچهها! آیا تا به حال شده برای شناخت چیزی یا مکانی، نشانهای داشته باشید؟» من دستم را بلند کردم و گفتم: «بله؛ من وقتی کوچک بودم و نمیتوانستم اسم کوچهها و خیابانها را بخوانم، بستنیفروشی سر کوچهی مادربزرگ را نشانه گذاشته بودم. وقتی به آنجا میرسیدیم، ذوق میکردم و از شادی بالا و پایین میپریدم.»
بچهها خندیدند و آنها هم یادشان آمد که برای بعضی چیزها نشانه گذاشتهاند. سپس معلم گفت: «بچهها! بیایید برای تشخیص زمان افعال، بن ماضی و بن مضارع را نشانه بگذاریم. هر وقت بن ماضی داشتیم، زمان فعل ما ماضی (گذشته) و هر گاه بن مضارع داشتیم، زمان فعل، مضارع (حال) است.»
بعد هم اضافه کرد:
«بن ماضی: مصدر بدون ن// بن مضارع: فعل امر مفرد بدون ب.
رفتن: بن ماضی ← رفت / بن مضارع ← رو»
سپس چند فعل روی تابلو نوشت تا مضارع و ماضی بودن آنها را تشخیص دهیم. دوستان عزیز! شما هم خودتان را بیازمایید:
رفته است// میدانیم// بشتابند// نشسته باشید// خوانده بود// دارند میبینند// شکستند1
پاورقی:
1. به ترتیب:
رفت: ماضی// دان: مضارع// شتاب: مضارع// نشست: ماضی// خواند: ماضی// بین: مضارع// شکست: ماضی