مهندسان ، پس از 40 سال، موشک «آپولو» را به اميد کمک به اعزام انسان به فضاي وراي ماه روشن کردند.
به گزارش سرويس فناوري خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، موتور «آپولو» که نزد مهندسان ناسا با عنوان « F-6049» شناخته شده، قرار بوده در سال 1969 به رانش آپولو 11 به مدار کمک کند که در آن نيل آرمسترانگ، باز آلدرين و مايکل کالينز براي اولين بار به ماه سفر کردند.
با وجود موفقيتهايي در اجراي اين تصميم، اين موتوربه دليل مشکل فني در جريان آزمايشي در ميسيسيپي بر زمين نشانده شد.
موتور F-6049 بعدها به موسسه اسميتسونين منتقل شد که براي سالها در آن سکونت داشت و اکنون مهندسان در حال يادگيري کار با سيستمهاي فني و پيشرانهايي هستند که پيش از آغاز برنامه شاتل فضايي ناسا در سال 1981 مورد استفاده نبودند.
مهندسان مرکز پرواز فضايي مارشال ناسا، مجموعهاي از 11 پرتاب آزمايشي را بر روي ژنراتور گازي موتور انجام دادند که يک موشک جت مانند با قابليت توليد 13600 کيلوگرم فشار بوده و به عنوان آغازگر موتور مورد استفاده بوده است.
آنها اکنون ميخواهند ببينند که آيا نسخه نسل آينده موتور آپولو ميتواند فشار بيشتري را توليد کرده و با يک دريچه گاز براي کاوشهاي فضاي عميق مورد استفاده قرار بگيرد.
هيچ برنامهاي براي ارسال اين موتور قديمي به فضا وجود نداشته اما ميتواند يک مدل براي نسل آينده موتورهاي حاوي بخشهايي از طراحي آن باشد.
اين موتور 5.5 متري از نگاه ناسا، يک موتور F-1 نام دارد. در ماموريتهاي ماه، پنج موتور F-1 در پايه سيستم 110 متري ساترن 5 قرار داشته و با هم براي پرتاب اين موشک از زمين به مدار روشن ميشدند.
در پرواز آزمايشي جديد ناسا تنها يکي از اين موتورها يعني ژنراتور گاز مورد استفاده قرار گرفت که نيروي دستگاه براي پمپاژ سوخت به محفظه اصلي موشک را تامين ميکرد.
اين موتور مانند F-1 به توليد شعله نارنجي يا ابرهاي دود نپرداخته اما صداي آن بسيار زياد و کرکننده بود.
اين دستگاه يک توده توليد کرد که شبيه به يک چراغ جوشکاري به اندازه دو اتوبوس بود که يک ناحيه علفزار را به آتش کشيد.
يک موتور F-1 با استفاده از سوخت ترکيبي اکسيژن مايع و نفت سفيد ميتواند بيش از 680 کيلوگرم فشار را توليد کند.
