وقتی از او پرسیدم که چه توانایی ویژهای دارد گفت: «من وقت زیادی برای خواندن سؤال میگذاشتم ولی در کوتاهترین زمان، مسئله را حل میکردم.» مرتضی «بیدقتی» را دوست نداشت و آن را عامل اصلی در ناکامی دانشآموز در آزمونها نمیدانست. او اعتقاد به سماجت دارد و میگوید فقط باید در جلسهی آزمون مراقب بود که وقت ارزشمند از دست نرود.
تجربهی چند سال المپیادی بودن از مرتضی یک سختکوش متفکر ساخته است. او گاهی ساعتهای زیادی برای حل یک مسئلهی ریاضی، وقت صرف کرده است و یاد گرفته که برای حل مسئله دو بار باید فکر کرد: اول باید اندیشهی کلیدی مسئله را شناخت و سپس باید دست به کار نوشتن پاسخ شد.
مرتضی علیخانی، رتبهی 5 ریاضی بهدرستی سهم واقعی خلاقیت فردی را در طول 8 سال عضویت در آزمونهای برنامهای کانون شناخته بود.