منصور دادوند:
مورخ 12 مهر 94 ساعت 5 صبح سفری آغاز شد ، هدفش آموزش بچه های مناطق محروم استان کهگیلویه و بویر احمد بود و برای دیدن چشمان امیدوار و شوق یادگیری بچه های این مناطق که بیشتر از چند ساعت در انتظار نبودیم. اما امید به زندگی و شوق یادگیری در این بچه ها چنان موج میزد که هر انسان بی دلی را سر ذوق می آورد . اما نکاتی که در این سفر و نیت خیری که پشت آن بود برایم قابل بررسی و تفکر است و به شرح ذیل بیان میکنم:
هنگام ورود به فرودگاه و مواجه شدن با استقبال کنندگان یک نکته خودنمایی میکرد و آن هم این بود که بچه های کوچک آن مناطق با زبانی گویا و با صداقت تمام ، خوشحالی خود را در خوش آمد گویی برای ما بیان کردند . آنها با گل هایی در دست و احساساتی که در قالب یک شعر از زبان یک کودک بیان می شد در خیرمقدم گویی خودنمایی کردند.
یکی از دستاوردهای دیگرامکانی بود که برای بچه های محروم با نیت خیر و شوق و ذوق تمام انجام گرفت. امکان آموزش و یادگیری برای یک فرد نوجوان و بالا بردن توانایی های آنها یکی از زیباترین نیکوکاری هاست که نصیب هر انسانی نمیشود و خوشا به حال باعث و بانی آن و شخصی که از چنین ظرفیتی برخوردار است.
