دریای عمان نسبت به خلیج فارس دارای شوری کمتری است.
دومین عامل هیدرودینامیکی دریای عمان شوری آب دریا می باشد. موقعیت این دریا در محدوده شمالی اقیانوس هند که موجب ارتباط مستیم آن با آبهای اقیانوسی شده باعث شده به مقادیر متوسط شوری اقیانوس های جهانی نزدیکتر باشد.
بیشترین میزان شوری آب دریای عمان مربوط به عمق صفر با مقدار 75 و 36 گرم بر لیتر و کمترین آن مربوط به عمق 3 هزار متر می باشد.
همزمان با افزایش عمق از میزان شوری دریای عمان کاسته شده است. در فصل تابستان به دلیل گرم شدن هوا، وجود مانسون تابستانه، تبخیر شدید و کمبود بارندگی میزان شوری بیشتر از فصل زمستان بوده است و این مقدار در فصل تابستان در خورها بیشتر از مکان های دیگر است.
بیشترین میزان شوری در ایستگاه های منطقه مطالعاتی مربوط به جنوب شرقی ترین ایستگاه یعنی گواتر می باشد که این به دلیل تاثیر بیشتر مونسون تابستانه در این منطقه می باشد.
در سرتاسر منطقه دریای عمان، آبهای سطحی از نظر اکسیژن در حد اشباع هستند و مقادیر دقیق آن متاثر از میزان درجه حرارت و شوری است.
میزان متوسط اکسیِژن سطح آب دریای عمان در فصول مختلف برابر با 4 و 5 میلی گرم در لیتر است که در مناطق ساحلی متفاوت تر است.