بسیاری از ما به محض قرار گرفتن در معرض نر خورشید واکنش عطسه نوری را از خود بروز می دهیم. حدوداً از هر چهار نفر، یک نفر از چنین واکنشی برخوردار است که باعث می شود وقتی از یک اتاق تاریک خارج شده و در مقابل نور خورشید قرار می گیریم عطسه کنیم.
تحقیقات در خصوص ژنتیک مرتبط با این وضعیت نشان داده است که فقط تفاوت در یک مولفه در کد DNA می تواند مشخص کند که آیا فرد در مقابل نور خورشید عطسه می کند یا خیر – اما هنوز مشخص نیست که چرا چنین ناهنجاری عجیبی در انسان شکل گرفته است.
این تفاوت در ساختار ژن ها پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی یا SNP نام دارد: محلی که کد دی ان ای ما کمی تغییر می کند و نتیجه این تغییر می تواند واکنش منحصر بفرد عطسه نوری را به همراه داشته باشد.
در تحقیقاتی که در سال 2010 انجام شد، مشخص شد که وجود یک مولفه ژنتیکی C به جای T که با نام rs10427255 شناخته می شود احتمال اینکه شما در مقابل نور آفتاب عطسه کنید را 1.3 برابر افزایش می دهد.
جالب آنکه، محققان همچنین ارتباطی بین عطسه در مقابل نور خورشید و ژنی که با تشنج های صرعی که با نور تشدید می شوند پیدا کرده اند.
در تحقیقاتی قدیمی تر مشخص شده بود که ژنتیک واکنش عطسه نوری از انتقال اتوزومال برخوردار است، یعنی دریافت ژن معیوب از فقط یکی از والدین کافی است که شخص این واکنش را نشان دهد.
اما هنوز مشخص نیست که چرا بدن بعضی از افراد دچار چنین تغییر ژنتیکی شده است. گفته می شود که این واکنش با عصب سه قلو در مغز مرتبط است که سیگنال ها را از چشمان و بینی ما دریافت می کند.
تصور می شود که تحریک فعال این عصب به شاخه فکی منتقل می شود و باعث عطسه می شود.
به عبارت دیگر، نور خورشید شاخه چشمی عصب سه قلو را تحریک می کند و چون پیام های عصبی ارتباط تنگاتنگی با هم دارند، تحریک آن باعث می شود در پاسخ به تحریک شاخه فکی در کنار بینی عطسه کنیم.
شاید عطسه در مقابل نور خورشید مورد خیلی حساسی نباشد، اما با شناخت آن درک بهتری از ژنتیک انسان پیدا می کنیم و می تواند به ما در شناخت موقعیت های مرتبط مانند صرع نیز کمک کند.