دانایی و والایی / شعر پارسی

بدان کوش تا زود دانا شوی                                     چو دانا شوی زود والا شوی

نه داناتر آن کس که والاتر است                               که والاتر آن کس که داناتر است

نبینی ز شاهان اَبَر تخت و گاه                                  ز دانندگان بازجویند راه؟

اگرچه بمانند دیر و دراز                                        به دانا بُوَدشان همیشه نیاز

این بیت‌ها از مثنویِ آفرین‌نامه‌ی بوشکور بلخی، شاعر قرن چهارم هجری است. بوشکور بلخی شاعر شیفته‌ی خرد و دانایی است و از نظر فکر و زبان و جلوه‌های شعری، حدّ واسط رودکی و فردوسی به شمار می‌رود. بوشکور بلخی میان سال‌های 333 تا 336 ه.ق مثنوی سرشار از اندرز و خرد و حکمتِ آفرین‌نامه را به نظم درآورد. افسوس که از این مثنوی جز ابیاتی پراکنده چیزی به دست ما نرسیده است.