محققين دانشگاه آلبرتا با انجام آزمايشاتي بر روي ورزشکاران تيمهاي دانشگاهي به اين نتيجه رسيدند که جنسيت ورزشکاران و نوع ورزش آنها بيشتر از ميزان آمادگي جسماني شان قبل از مسابقات بر مجروحيت و مصدوميت آنها تاثير دارد.
به گزارش پايگاه اينترنتي ساينس ديلي، طبق مطالعات جديد منتشر شده در مجله پزشکي ورزشي Biomed ، آمادگي جسماني قبل از شروع فصل در مصدوميت تاثيري ندارد، اما نوع ورزش و جنسيت ورزشکار بر اين مساله تاثير ميگذارد.
اين مطالعات که بر روي تيم ورزشي دانشگاه آلبرتا انجام شده است نشان ميدهد زنان زودتر از مردان دچار مصدوميت ميشوند و همين طور در ورزشهايي همچون واليبال ، بسکتبال و هاکي مصدوميت سريع تر شکل ميگيرد.
در ورزشهاي دانشگاهي آمادگي جسماني قبلي يکي از استانداردهاي تمرين است. آنها ورزشکاران را براي بررسي مشکلات سلامتي و خطراتي که ممکن است در طول فصل کاراييشان را کاهش دهد، معاينه ميکنند.
محققين دانشکده مطالعات جسماني و بازپروري پزشکي در دانشگاه آلبرتا، آمادگي جسماني شش تيم دانشگاهي را قبل از فصل بررسي کردند.
آنها از تست پرش عمودي براي تخمين زدن قدرت غير هوازي آني استفاده کردند و از تست حرکات کششي براي ارزيابي شرايط قسمت پاييني کمر و نشمينگاه و انعطاف پذيري آنها استفاده کردند. تست ديگر براي اندازه گيري چابکي ورزشکاران (شتاب، کاهش سرعت، چرخش و حرکات سريع پا) بود. از شنا سوئدي براي اندازه گيري استقامت بالا تنه و دراز و نشست براي اندازه گيري قدرت و انعطاف پذيري قسمت مياني بدن استفاده کردند. انعطاف پذيري شانهها نيز در حين اين آزمايشات اندازه گيري شد.
تمرينات و بازيها ضبط شدند تا در زمان مجروحيت بازنگري شوند. حدود دو سوم ورزشکاران طي فصل مجروح شدند و بيشتر اين مجروحيتها از ناحيه عضلات و تاندون پا بود.
با وجود اين که ورزشکاران تمرين را به دليل مجروحيت از دست دادند (55 درصد به دليل مجروحيت حداقل يک تمرين را از دست دادند) اما هيچ بازي را از دست ندادند. در حقيقت 40 درصد مجروحيتها در زمان تمرينات پيش از فصل اتفاق افتاد.
زنان کمتر از مردان در مجروحيت به سر بردند، حدودا زنان 40 درصد از زمان فصل و مردان 66 درصد از زمان فصل را مجروح بودند. زمان مجروحيت به نوع ورزش نيز بستگي دارد، براي مثال در ورزش واليبال ورزشکاران زودتر مصدوم شدند. در ورزش واليبال زنان 20 درصد از زمان فصل و مردان 35 درصد از زمان فصل را مجروح بودند. بازي هاکي بيخطرترين ورزش بود که تقريبا مجروحين يک مرتبه در آن آسيب ديدند.
تجزيه و تحليل ارزيابيهاي آمادگي جسماني نشان ميدهند که مجروحيت ارتباطي با ميزان آمادگي جسماني در زمان تمرينات و پيش از فصل ندارد.
مايکل کندي که يکي از محققان است ميگويد: تنها ارتباطي که ما بين تمرينات و مجروحيتها يافتيم اين است که آمادگي جسماني بالا تنه که با تست شناسوئدي اندازه گيري شد به زمان مجروحيت و آمادگي جسماني پايين تنه به بيشتر مجروحيتها مربوط هستند.
پروفسور کندي مي افزايد : مطالعات ما قصد داشت تا به اين سوال پاسخ دهد که آيا ورزشکاران آمادهتر، در مقابل مجروحيت انعطاف پذيرترند؟ ما از اطلاعاتي که کسب کرديم متوجه تفاوتهاي بين خطر مجروحيت پيش از فصل، تمرينات مداوم فصلي و بازي اصلي شديم. با اين وجود ما دريافتيم که مجروحيت ورزشکاران بيشتر تحت تاثير جنسيت ورزشکار و نوع ورزش آنهاست.