دیوید بلی میگوید: «بچههای تو چیزی میشوند که تو هستی؛ پس چیزی باش که میخواهی آنها باشند. آنها از طریق شما میآیند، نه از شما. اگرچه با شما هستند، متعلق به شما نیستند. شما میتوانید عشق خود را به آنها بدهید، اما فکرتان را هرگز؛ زیرا آنها خود میتوانند فکر کنند. میتوانید جسمشان را در خانه جای دهید، اما روحشان را نه؛ زیرا روح آنها متعلق به خانهی فرداست. شما ممکن است تلاش کنید که مثل آنها باشید، اما سعی نکنید که آنها مثل شما بشوند؛ چرا زیرا زندگی نه به عقب برمیگردد و نه در دیروز میماند. شما کمانهایی هستید که تیرهای زندگی فرزندانتان از آن به جلو پرتاب میشود. بچهها هم کمانهای محکم استوار را دوست دارند.»
