به زبان ساده باید گفت که شن و ماسه از خشکی به دریاها میروند. شاید بتوان در سادهترین بیان تولید آن را حاصل فرسایش سنگها دانست که امکان تولید ریزدانههای شن و ماسهای را دارند. دانههای ریزماسهای عموماً پایداری و دوام بالایی دارند که بیش از آنچه هستند فرسوده نمیشوند.
از نظر دانهبندی عموماً ترکیبات شیمیایی سیلیس و کوارتز را که مقاومت بالایی دارند در آنها میبینیم. شن و ماسه از واحدهایی هستند که خاک را تشکیل میدهند. با شکسته شدن سنگهای بزرگ و تبدیل آنها به سنگهای کوچکتر و گذشت زمان که با هوازدگی، اکسیدشدن و جدایی بعضی مواد معدنی درون سنگها همراه است به مرور ماسهسنگها که دانههای ریز هستند ساخته میشوند. باد، باران، تگرگ و یخبندان توان شکاندن سنگها را دارند. برای مثال وقتی آب درون حفرههای سنگها نفوذ کند و سرما باعث یخ زدن آن بشود بهدلیل افزایش حجم رخ داده توان از هم پاشیدن سنگ فراهم میآید. جریانهای آب امکان راندن و بردن این ریزسنگها که عملاً میتوان به آن خاک گفت را به درون دریاها دارند. این ماسهها توسط موجهای دریا هم به نقاط دیگر ساحل پخش میشوند و هم به اعماق بیشتر دریا نسبت به ساحل کشیده میشوند و آرام آرام به اعماق میروند. آبهای آرام معمولاً باعث تهنشینی بیشتر این دانهها میشوند. توفانهای دریایی که توان پیش بردن آب به درون ساحل را دارند از عواملی هستند که هم در فرسایش سنگها و تبدیل آنها به ماسه و هم در کشیدن ماسهها به درون آب نقش بازی میکنند. شاید شنیده باشیم که زمین دورهای به نام عصر یخبندان را طی کرده است. در آن زمان با توجه به بررسیها، سطح آب دریاها حدود 120 متر پایینتر از امروز بود، دلیل این مسأله هم گیر افتادن آب در بسیاری مناطق غیر دریاها بهصورت منجمد بوده است. با گرم شدن زمین و بالا آمدن سطح آب بهدلیل آب شدن یخها، سطح دریاها وسیعتر شده و شن و ماسه ساحلی بیشتری به درون دریاها راه یافتهاند.