مهدیه هستم:
یه دیالوگی هست که میگه که از یک دختری پرسیدن ``چرا اینقدر
سخت تلاش میکنی``و اونم گفت:
(ترجیح میدم بترسم ، بجنگم ، و بعد
شکست بخورم! تا که بترسم ، فرار کنم
و بعد حسرت بخورم!! .. این بزرگترین دلیلیه
که دارم ادامه میدم......
میگن کیفیت زندگی شما رو دو چیز تعیین میکند:آدمایی که باهاش ملاقات می کنید و کتاب هایی که میخوانید. ..مراقب این دو چیز باشید مخصوصا تو سال کنکور اولی خیلی مهمه:)
محدثه احمدی، دوازدهم تجربی – دورود:
ببین عزیز گاهی اوقات ما درگیر پیشرفت و نتایج کارهای دیگرانیم تا خودمون مثلا فلانی100تست میزنه پس چرا من نه؟
یا اون 10 ساعت میخونه من چرانه؟ ترازام پایینه و ... این روند واقعا آدم رو به معنای واقعی کلمه داغون میکنه... چیزی که حتی خودم از اول مهر تا آذر ماه درگیرش بودم و ضربش رو هم خوردم...
یه استادی داشتیم میگفت که پیشرفت اتمیه فقط باید ادامه بدی کلید هر کاری ادامه هست.. اونی که تا آخر پیوسته و مستمر ادامه میده کاراش ارزش داره ...
گاهی اینقدر غرق نتایج و پیشرفتهای بقیه میشیم که خودمون رو یادمون میره...
محدودیت تایپ داشتم کامل نتونستم حرفمو بگم کلا توی هر مرحله ای از زندگی به نظرم دوام اوردن جرات میخواد نه صرفا یه نتیجه گرفتن... ایمان به راه و مسیرت و تلاش پیوسته و تمرکز روی روند خودت خیلی مهمه ....مثلا بررسی کن چرا توی آزمونت غلطات زیاده یا چرا بعضی سوالات رو شک داری و وایب و نگرش مثبت خیلی موثر هست...
حتما حتما دیدگاهتو نسبت به این نتیجه عوض کن.... همین که میگی نتیجه نمیگیرم حس منفی بهت میده تو تلاش کن... کی گفته که نمیتونی نتیجه بگیری ؟
شاید یه جایی قراره نتیجهی کل زحماتت تا این لحظه رو یک جا با هم بگیری❤️
کاربر:
تو هر کاری بخوای موفق میشی مهم اینه که دقیقا بدونی از خودت چی می خوای؟
قراره یه پزشک خوب بشی یا مهندس یا موزیسین یا وکیل یا معلم ..
به هر چیزی توجه کنیم و براش برنامه داشته باشیم بهش حتما می رسیم...
خواستن توانستنه و توانستن رسیدن ...تو شهر زندگی میک نی یا روستا..چه فرقی م یکنه امکانات کم داری یا زیاد...رمز موفقیت برنامه داشتن و تلاش تلاش تلاش تلاش ... نود و نه درصدتلاش به علاوه یک درصدشانس میشه فرمول موفقیت...
کاربر:
از فارغ التحصیل 1400 تا هرجا و چیزی ک براش بشینم و واقعا تلاش کنم؛ از الان تا آخرین روز این بازی... –شیوا
کاربر:
من از 2 ساعت شروع کردم و اون روزای اول هم می ترسیدم هم اعصابم خرد بود و مدام به خودم بد و بیراه می گفتم هم سراسر اضطراب و استرس بودم، هم فکروخیال زیادی داشتم، هم هرلحظه می خواستم بلند شم از رو صندلی و کلا ول کن درس خوندنو و....... اما اما😁بعد از 40 روز به خودم اومدم دیدم بین 8تا11 ساعت دارم هرروز می خونم و خیلی از موارد بالا کم تر یا بهتر شدند و آستانه تحملمم رفته بود بالا و پیوسته بودم و از خودم اخر شب راضی بودم و حال روحیمم بهتر شده بود....
کاربر:
چیزی تحت عنوان زیر صفر وجود نداره، با این حرفا کم کاری خودتون رو توجیه نکنید.
جدی و محکم همه تلاشتو رو بکنید میشه...
اگه بار دیگه به خودت اجازه بدی که میشه یا نمیشه بپرسی اونوقت جوابت نمیشه هست....
به جای این سوال بگو چیکار کنم بشه؟ تمام جونتو بذار وسط...
کاربر:
شروع نکنی یعنی شکست حتمی :) چرا میترسی؟ تو حق داشتی هدف انتخاب کنی و الان اینجایی پس باید شروع کنی و حق اینو هم داری اشتباه کنی کمالگرا نباش نذار کمالگرایی فرصت موفقیت رو ازت بگیره :)
شروع کن اولش سخته و ممکنه اشتباه کنی یا زمین بخوری و ناامید بشی و هزارتا چالش دیگه اما دلت میخواد موفق بشی یا نه؟
میخوای همینطوری روزها رو بگذرونی؟
کم کم همه چی بهتر میشه... روش درس خوندنت بهتر میشه ...تستها رو بهتر می زنی و درصدت بیشتر میشه و خلاصه همه چی اولش ترسناکه اما بیای تو مسیر میبینی داری از پس مسیر برمیای 🤍:)))
کاربر:
فقط شروعش سخته بقیه اش راحت تره باور کن ......ماندانا
کاربر:
برو شروع کن نترس...فقط شروع کن..