نکات ارزشمند ترجمه عربي براي کنکوري ها (إنّ، أنّ، جمله وصفيه و حاليه)
هميشه در ابتداي جمله إنّ به معناي (همانا، به درستي که، يقيناً، مسلماً ) مي آيد. گاهي ترجمه اين کلمه تاکيدي در ترجمه نمي آيد. اما با ( أنّ) به معناي (که ، اين که) اشتباه نکنيد که در وسط جمله مي آيد.
اگر (أنّ ) بعد از مبتدا بيايد ( اين است که) معنا مي دهد:
الحقيقه انّ: حقيقت اين است که
(انما) نيز در ابتداي جمله به معني (فقط) مي باشد.
انّما الاعمال بالنيات: اعمال فقط به نيت ها است.
در ترجمه جمله وصفيه،جمله اي که بعد از اسم نکره بيايد، بايد حرف «که» بيايد.
جمله وصفيه امکان دارد به صورت هاي مختلف بيايد:
1) ماضي و مضارع که به صورت ماضي استمراري ترجمه مي شود:
سمعت نداءً يدعوني: شنيدم صدايي که مرا فرا مي خواند.
2) ماضي و ماضي که به صورت ماضي بعيد و يا به صورت ماضي ساده ترجمه مي شود: إشتريت کتابا قد رايته في المکتبة: کتابي را خريدم که در کتابخانه ديدم يا ديده بودم.
3) مضارع و مضارع که به صورت مضارع التزامي ترجمه مي شود:
أفتش عن کتابٍ يساعدني في فهم النصوص: دنبال کتابي مي گشتم که مرا در فهم متون ياري رساند.
جملات حاليه
ترجمه جملات حاليه نيز چنين است:
ماضي و مضارع که به صورت ماضي استمراري ترجمه مي شود:
جاء التلميذ و هو يضحک: دانش آموز آمد در حالي که مي خنديد.
ماضي و ماضي که به صورت ماضي ساده يا ماضي بعيد ترجمه مي شود:
خرج المعلم و قد علمنا اشياء کثيرة: معلم خارج شد در حالي که مطالب زيادي را به ما آموخت يا آموخته بود.
مضارع و مضارع که به صورت مضارع اخباري ترجمه مي شود:
تدرس الطالبه و هي تسعي للوصول الي الغايات السامية: دانش آموز درس مي خواند در حالي که براي رسيدن به اهداف والا تلاش مي کند.
و ترجمه حال مفرد نيز با پيشوند «ان » « ا » و « با» است.
جاء التلميذ ضاحکاً: دانش آموز خندان آمد.
عَيِّن الصّحيح: (آزمايشي سنجش 86)
1) اُفَتّشُ عَن کُتب تُساعِدُني في واجباتي الحديثة: به دنبال کتاب هايي مي گردم که مرا در تکاليف جديدم ياري مي کرد.
2) دَخَلَ المُعَلِّمُ الصَّفَّ و هو يَبتَتمُ بلطفٍ و حنانٍ: معلم به کلاس وارد شددر حالي که با لطف و مهرباني لبخند مي زند.
3) رايتُ التلاميذَ و هم يُطالعونَ الدروسَ بجدٍّ: دانش آموزان را ديدم در حالي که درس ها را با جدّيت مطالعه مي کنند.
4) شاهدتُ أصدقائي الّذي فازوا بالمسابقات: دوستانم را که در مسابقات برنده شده بودند، ديدم.
.
.
.
.
.
پاسخ گزينه ي«4» در گزينه ي(1)، «ياري کند» صحيح است، زيرا هرگاه فعل دو جمله اي مرتبط با هم، هر دو مضارع باشند، فعل مضارع جمله ي دوم به صورت ماضي التزامي ترجمه مي شود. در گزينه هاي (2) و (3) «لبخند مي زد، مطالعه مي کردند» صحيح است، زيرا فعل جمله ي اول، ماضي و فعل جمله ي دوم، مضارع است و در اين حالت فعل مضارع
به صورت ماضي استمراري ترجمه مي شود. اما در گزينه (4) چون فعل دو جمله اي مرتبط با هم هر دو ماضي اند، طبق قاعده، فعل ماضي دوم به صورت بعيد ترجمه مي شود.
در آينده به چگونگي ترجمه اسم هاي مشتق مي پردازيم.
