خودْ راه بگویدت که چون باید رفت

دانش‌آموز باانگیزه و مشتاقِ پیشرفت، همیشه در راه است و این راه است که راه را باز می‌کند. هیچ‌کس از نشستن و در نشستن فکر‌کردن، به جایی نرسیده است.

خودْ راه بگویدت که چون باید رفت

دانش‌آموز باانگیزه و مشتاقِ پیشرفت، همیشه در راه است و این راه است که راه را باز می‌کند. هیچ‌کس از نشستن و در نشستن فکر‌کردن، به جایی نرسیده است.

امروز به هرجا بخواهید برسید، باید از همین جا که ایستاده‌اید، آغاز کنید. مثل اول صبح که می‌خواهید از رخت‌خواب بلند شوید، فرصت درنگ‌کردن یا اما و اگرآوردن نیست؛ فقط باید از جا برخیزید و راه بیفتید و به‌قول حافظ «دور زمان درنگ ندارد، شتاب کن».

«شتاب‌ کن» فرمانی است که به ذهن خود می‌دهید تا همیشه آماده‌باش باشید و زمان را حتی در شرایط سخت از دست ندهید.

آری. این راه و در‌راه‌بودن است که چراغ‌ها را روشن می‌کند. راهْ راهنماست و کوکب هدایت. این مهم است که آنچه دانسته‌اید به کار در‌آرید. هر دانش‌آموزی تنها وقتی در راه است، به کار می‌آید. وقتی در راه باشید، چه‌بسا اشتباه کنید. اشتباه‌کردن در حین زحمت و تلاش، چون نیک بنگرید، چشمه‌ی آب زلالی است که ناگهان در پیش روی شما می‌جوشد و جواهر گران‌بهایی است که ناگهان کشف می‌کنید و صدالبته باید قدرش را بدانید. همان‌گونه قدر در‌راه‌بودن را بدانید و بزرگش بدارید.

آری. دور زمان درنگ ندارد، شتاب کن.