ساخت داروی ضدآمیب با نانوذرات نقره

محققان مالزیایی با استفاده از نانوذرات، دارویی ساختند که می‌تواند نوعی آمیب موجود در آب را از بین ببرد، آمیبی که با خوردن مغز موجب مرگ می‌شود.

ساخت داروی ضدآمیب با نانوذرات نقره

محققان مالزیایی با استفاده از نانوذرات، دارویی ساختند که می‌تواند نوعی آمیب موجود در آب را از بین ببرد، آمیبی که با خوردن مغز موجب مرگ می‌شود.

ناگلریا فولری (Naegleria fowleri) گونه‌ای از آمیب‌ها بوده که به آمیب‌های خورنده مغز شهرت دارند. این آمیب‌ به‌صورت آزاد در آب زندگی می‌کند و یکی از پاتوژن‌های مهم در ایجاد عفونت مغزی موسوم به ناگلریاسیس است.

این آمیب در آب‌های آزاد گرم زندگی می‌کند و می‌توان آنها را در دریاچه‌ها، رودخانه‌ها و برکه‌ها مشاهده کرد. همچنین این آمیب در جایی که پساب گرم کارخانه‌ها به رود می‌ریزد، می‌تواند وجود داشته باشد. این آمیب از مغز انسان ارتزاق می‌کند.
اخیرا محققان دانشگاه سانوی در مالزی موفق به ساخت نانوذراتی شدند که دارای پوششی از جنس نوعی دارو بوده و می‌تواند به حذف این آمیب کمک کند. این دارو برای سلول‌های انسانی مضر نیست.
هر چند ابتلا به عفونت با این آمیب بسیار نادر است اما این عفونت بسیار مرگبار بوده و می‌تواند قربانی را به کام مرگ بکشاند. بیشتر عفونت‌های این آمیب در آب گرم و آلوده برکه‌ها اتفاق می‌افتد و حتی در استخرهایی که آب آنها تصفیه نشده باشد نیز این آمیب می‌تواند وجود داشته باشد.
گونه دیگری از این آمیب‌ها، اکانتاموبا کاستلانی نام دارد که می‌تواند با وارد شدن به چشم موجب نابینایی شود. این آمیب، لنز چشم را آلوده می‌کند. بهترین درمان برای این عفونت، استفاده از مواد آنتی‌باکتریال است. هر چند استفاده از این داروها دارای عوارض جانبی است و دوز بالای آنها نیز می‌تواند وارد مغز شود.
این گروه تحقیقاتی از ترکیب دیازپام، فنوباربیتون و فنیتوین به‌عنوان گزینه احتمالی برای حذف آمیب استفاده کردند. آنها این ترکیبات را در حضور و عدم حضور نانوذرات نقره مورد آزمایش قرار دادند. نتایج نشان داد که با استفاده از نانوذرات نقره اثربخشی دارو افزایش می‌یابد. نانوذرات می‌توانند رهایش دارو را بهبود دهند و همچنین تاثیر خواص آنتی‌باکتریال نیز روی نتیجه کار مشهود است.
این داروها به همراه نانوذرات نقره می‌توانند سلول‌های انسان را از گزند آمیب مصون دارند و نرخ زنده ماندن را افزایش دهند.
نتایج این پروژه در قالب مقاله‌ای در نشریه ACS Chemical Neuroscience به چاپ رسیده است.

منبع :