سوادکوه؛ نگینی سبز در استان مازندران

سوادکوه یکی از شهرستان‌های استان مازندران است که در شمال ایران قرار دارد.

سوادکوه؛ نگینی سبز در استان مازندران

سوادکوه یکی از شهرستان‌های استان مازندران است که در شمال ایران قرار دارد. سوادکوه در ناحیه البرز مرکزی قرار دارد و طبیعت بکر آن سالانه هزاران گردشگر را جذب می‌کند.

سوادکوه، شهرستان زیبای استان مازندران، خاک مردمان دلیر، یکی از شهرستان‌های توریستی ایران است که هرساله هزاران گردشگر ایرانی و خارجی را جذب می‌کند. سوادکوه در ناحیه البرز مرکزی قرار دارد و مساحت آن برابر با ۲۰۷۸ کیلومترمربع است. سوادکوه به دریا نزدیک نیست و برای رسیدن به دریا از سوادکوه باید از قائم‌شهر و جویبار گذشت. در این مطلب به بررسی و شناخت بیشتر شهرستان سوادکوه می‌پردازیم، با ما همراه باشید:

جغرافیا

سوادکوه در ارتفاع ۱۷۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد و بر اساس آخرین سرشماری جمعیتی برابر ۷۰ هزار نفر دارد. سوادکوه از شمال به شهرستان قائم‌شهر، از جنوب به فیروزکوه، تهران و شهرستان مهدی‌شهر، از غرب به شهرستان بابل و از شرق به ساری و ارتفاعات دودانگه می‌رسد.

وجه‌تسمیه

مرزهای سوادکوه در دوره‌های مختلف تاریخی بارها تغییر کرده و دلیل این تغییرات هم عوامل سیاسی، اقتصادی و طبیعی بوده است. با بررسی داده‌های تاریخی و باستان‌شناسی قدمت منطقه سوادکوه را می‌توان به دوران اساطیری نسبت داد. سوادکوه در تعیین تاریخ طبرستان نقش بسیار مهمی داشته است و بسیاری از دولت‌ها سوادکوه را منطقه‌ای استراتژی خوانده‌اند.

بر اساس نوشته‌های «ابن اسفندیار» سوادکوه در گذشته جزئی از ایالت فرشوادگر بوده که از شرق تا رجان و از غرب تا آذربایجان، از جنوب تا ری و دامغان ادامه داشته است.

در کتاب مورخانی ازجمله ابن اسفندیار، استرابون، میر ظهیرالدین مرعشی فراشوادگر، ترکیبی از واژه‌های تبری و پهلوی است. «فرش» به معنای دشت و جلگه، «واد» به معنای کوه و «گر» به معنای دریا است. در بعضی دیگر از کتب تاریخی از سوادکوه بانام «پتشخواگر» یاد شده و بسیاری از وقایع اساطیری ازجمله ورود فریدون، جنگ رستم با دیوهای مازندران در این خاک روی داده است.

سوادکوه در جریان حمله اعراب بسیار مقاومت کرد و تا سال‌ها فرهنگ عرب را به خود راه نداد. برخی بر این باور هستند که عرب‌ها از سوادکوه بسیار وحشت داشتند و به دلیل وجود کوه‌های بزرگ در اطراف آن، به این منطقه سیاه کوه یا سوادکوه می‌گفتند.

تاریخچه

بر اساس شاهنامه فردوسی و اوستا، می‌توان گفت که سوادکوه، محل زندگی پیروان دیوسنائی بوده و نشانه‌هایی از آیین مهر در این شهرستان دیده شده است. پس از آن از حکومت ساسانیان در این خاک مدارکی به‌دست آمده است. در زمان «یزدگرد سوم» حکومت سوادکوه به «ولاش» واگذار شد و لقب فرشواد جرشاه به او داده شد.

پس از حمله اعراب، سوادکوهی‌ها تا مدت‌ها زیر بار فرهنگ جدید نمی‌رفتند و تا مدت‌ها با زبان پهلوی سخن می‌گفتند و زبان و خط عربی را به رسمیت نمی‌شناختند. پس از مدتی ساکنین فرهنگ جدید را پذیرفتند و به اسلام روی آوردند. سوادکوه یکی از بخش‌های مهم کشورمان است که در فراز و نشیب‌های تاریخی کمترین تغییر را داشته است و مردمان آن همیشه برای حفظ اصالت تلاش کرده‌اند.

آثار تاریخی زیادی در سوادکوه وجود دارد که هر علاقه‌مندی را به وجد می‌آورد.

پوشش

لباس محلی مردم سوادکوه، لباس محلی معروف مازندران است و این منطقه پوشش خاصی ندارد. تن‌پوش زنان مازنی شامل شلیته یا چرخی شلوار، تمبان یا تنگه تمبان، نیم ساق، جومه، نیم‌تنه و کلیجه می‌شود. از دیگر لباس‌های زنانه می‌توان به چادر شو، چارقد، مندل، سراقوچ، گیس بند، جوراب، کوش، گالش، چاروق، پاتوئه و گلوبند اشاره کرد.

پوشش مردان شامل جرب، کوش، شیخی کوش، جوموشک و چاروق می‌شود.

آداب و رسوم

سوادکوه به دلیل حفظ کردن سنت‌ها و فرهنگ‌ها و داشتن تعصب روی حفظ سنن اصیل ایرانی، آداب و رسوم و فرهنگ غنی دارد. یکی از جالب‌ترین مراسم‌هایی که هنوز هم در این شهرستان گرامی داشته می‌شود، آئین سنتی ۲۶ عید ماه است که هرسال در پایان تیرماه برگزار می‌شود. در این روز افراد برای نیاکان ازدست‌رفته‌شان مرثیه می‌خوانند و نذری می‌دهند و ورزش‌های سنتی انجام می‌دهند.

یکی دیگر از رسوم خاص این ناحیه، «مراسم پنو» است که دامداران و دام‌پروران در ناحیه ییلاقی و ارتفاعات برگزار می‌کنند.

در نزدیک بهار و پایان زمستان نوروزخوانان در کوچه نوید بهار می‌دهند و چوپان‌ها هم با تکان دادن زنگوله گوسفندان‌شان رسیدن بهار را خبر می‌دهند.

گویش

اهالی بومی سوادکوه هم مثل نقاط دیگر مازندران گویش و زبان طبری یا همان زبان مازندرانی را با لهجه خاصی صحبت می‌کنند. بیشتر واژه‌های زبان طبری به دلیل نفوذ زبانه‌ای دیگر در استان مازندران فراموش‌شده، ولی در سوادکوه اصالت بیشتری دارد و کمتر تغییر پیدا کرده است.

در گذشته‌های دور زبان پهلوی در این منطقه رایج بود و تا قرن پنجم هجری قمری هم مردم این منطقه با زبان پهلوی صحبت می‌کردند.

سوغات

از سوغاتی‌های سوادکوه می‌توانیم به انواع گیاهان دارویی ازجمله، گل‌گاوزبان، لاری، تشی گزه و سبزی‌های محلی اشاره کنیم.

از دیگر سوغاتی‌های سوادکوه و مازندران می‌توانیم به پشت زیک، آغوزنون، رشته‌به‌رشته و قماق اشاره کنیم.

صنایع‌دستی

صنایع‌دستی سوادکوه عبارت‌اند از صنایع چوبی، دست بافته‌های ابریشمی، پارچه‌های دلیجی، نمدمالی، گلیم‌بافی، جاجیم‌بافی.

غذای محلی

از غذاهای سنتی و شیرینی‌های محلی سوادکوه می‌توانیم به تیرنگ بشتی، ارسیولی، کماج و حلوای مخصوص یاد کنیم.

جاذبه‌های تاریخی

خاک سوادکوه پر از آثار تاریخی ارزشمند است که سعی کرده‌ایم به بخشی از مهم‌ترین‌ها اشاره کنیم و مختصری در رابطه با آن‌ها توضیح دهیم.

برج لاجیم، برجی است متعلق به قرن ۴ هجری قمری که در دوره آل زیار بنا شده است. از دیگر بناهای تاریخی سوادکوه می‌توانیم به پل ورسک، برج باوند، کاروانسرای گدوک، قلعه کنگ لو، قلعه اولاد، پل شاپور، کلیسای سرخ‌آباد، قلعه حسن بور سرخکلا و پل سفید اشاره کنیم.

جاذبه‌های طبیعی

سوادکوه یکی از شهرهای زیبا و سرسبز مازندران است که دیدنی‌های زیادی دارد. ازجمله جاذبه‌های طبیعی سوادکوه عبارت است از آبشار گزو، دریاچه شورمست، آبشار ورسک، سد لفور، غار زنگیان، منطقه جنگلی اوریم، غار کیجاک چال، جنگل هلی دار، ارفه کوه، غار زنگیان و آبشار شش رودبار.

سوادکوه؛ نگینی سبز در استان مازندران

سوادکوه؛ نگینی سبز در استان مازندران

سوادکوه؛ نگینی سبز در استان مازندران

سوادکوه؛ نگینی سبز در استان مازندران

سوادکوه؛ نگینی سبز در استان مازندران


منبع :



مشاوره تلفنی و پاسخ به سوالات شما

چگونه برای درس خواندن برنامه ریزی کنم ؟
پاسخ به سوالات شما درباره کارنامه آزمون های کانون ، روش های مطالعه ، انتخاب کتاب های آموزشی و ....

از طریق تلفن ثابت در سراسر کشور بدون پیش شماره
با شماره 9099071219 تماس بگیرید
پاسخگویی 8 تا 24