استرس کاری ممکن است احتمال خطر در رفت و آمد را افزایش دهد

مقاله‌ی زیر در این مورد است که استرس کاری ممکن است احتمال خطر در رفت و آمد را افزایش دهد...

استرس کاری ممکن است احتمال خطر در رفت و آمد  را افزایش دهد


نویسنده الکس فردرا

کارکنان انگلیسی به طور متوسط هر روز یک ساعت را در رفت و آمد از خانه به  محل کار می‌گذرانند و 57 درصد آنان  این مسیر را با با خودرو شخصی طی می‌کنند.. این همان بخشی از زندگی ماست که کم‌تر درباره‌اش صحبت می‌کنیم، مگر در باره‌ی ترافیک و مشکلات آن.  شاید به این دلیل که زمان نامأنوسی است؛ زمانی که بین خانه تا محل کار سپری می‌شود و به هیچ یک از این دو تعلق ندارد. این زمان بالقوه امن محسوب می‌شود. هنوز به یاد دارم که مادرم برای بهره بردن از این  زمان یکنواخت کسل‌کننده، داشبورد خودرو‌اش را پر از کتاب‌های صوتی کرده بود. او نگرانی‌های متعددی داشت؛ از رفتارهای غیر‌عادی برادرم،  دانیل  به هنگام صبحانه تا نارضایتی احتمالی رئیسش از فروش شرکت.  تحقیقات جدید دانشگاه هایفا نشان می‌دهد که استرس‌زاهای روانی نه تنها اوقات ما را در طول مسیر رفت و آمد تلخ می‌کنند، بلکه امکان بروز خطر را هم افزایش می‌دهند.

کرن تورگمن لوپو و میشل بایرون  اطلاعاتی را از 216 نفر از کارکنان یک شرکت تولیدی جمع آوری کردند. میانگین سن این افراد 35 سال بود و مسیری را که به طور متوسط طی می‌کردند 26 کیلومتر بود.  از این افراد سؤال شد که کدام یک از این رفتارها در طول مسیر قابل‌قبول است: این که تلفنی به آن‌ها بشود یا پیامکی دریافت کنند، یا توجهشان به چیزهایی غیر از رانندگی جلب شود. هم‌چنین از آن‌ها پرسیده شد که هر چند وقت یک بار رفتار‌های خطرناکی مانند تغییر باند ناگهانی و رانندگی با فاصله کم نسبت به وسیله‌ی نقلیه جلویی را از خود بروز می‌دهند. شرکت‌کننده‌‌‌هایی که معتقد بودند رانندگی با احتیاط کم برایشان عادی و قابل‌قبول است، معمولاً خطرناک‌تر هم رانندگی می‌کردند. اما چه عواملی این باورها را شکل می‌دهد؟

تورگمن لوپو و بایرون در پژوهش‌های خود به دو نوع استرس روانی دست پیدا کردند.  اولین مورد، میزان مشکلاتی بود که کارکنان در خانه و محل کارشان با آن‌ها مواجه بودند. هرقدر مشکلات خانوادگی بیش‌تر بود، تمایل به رانندگی خطرناک هم بیش‌تر می‌شد و به نظر می‌رسید که وجود مشکلات به بارور آن‌ها درباره‌ی نحوه‌ی رانندگی قابل‌قبول ارتباط مستقیم داشت.  مسیر بین خانه تا محل کار، زمانی است که راننده در آستانه‌ی تحریک شدن قرار دارد، به طوری که افکار و اشتغالات ذهنی به شکل خاصی بروز می‌یابند. این افکار توجه راننده را منحرف می‌کنند و او ممکن است برای رهایی از آن‌ها یا حلشان، به تلفن کردن یا ارسال پیامک متوسل شود.

عامل استرس‌زای دوم،  رفتار  مافوق‌هاست.  همه می‌دانیم که سخت‌گیری مدیران تمرکز کارکنان را کاهش می‌دهد. بنابراین ممکن است این دل‌مشغولی‌ها راه خود را به مسیر بین خانه  تا محل کار هم باز کنند. علاوه بر این، شواهد نشان می‌دهد که یکی از آثار  مهلک و خطرناک رفتار بد مدیران این است که کارکنان احساس کنند برای جلوگیری از  توبیخ بیش‌تر باید چاپلوسی کنند.  این امر می‌تواند به توجه بیش‌تر کارکنان به مسائل حاشیه‌ای منجر شود تا  خود کار. هر چه شرایط کار دشوارتر می‌بود، شرکت‌کنندگانی که سو‌ء استفاده‌ی بیش‌تری از مافوق خود می‌دیدند، مانند "مافوق من سر قولش نمی‌ماند"، رفتار‌های خطرناک‌تری حین رانندگی از خود نشان می‌دادند  که  نشان از تعریف آن‌ها از "رانندگی بی‌خطر و عادی"داشت.

استرس ناشی از کار می تواند آرام آرام ما را از پای دربیاورد، اما این پژوهش نشان می‌دهد که حتی می‌تواند ما را به سرعت بکشد؛ آن هم از طریق دور کردن ما از انسجامی روانی که برای هدایت درست و ایمن چند تُن آهن و شیشه در سرعت‌های بالا و هنگام مواجه شدن ناگهانی با شرایط غیرمنتظره به آن نیاز داریم. این دلیل دیگری است بر اهمیت وجود سازمان‌هایی که در آن‌ها آموزش‌هایی در حوزه‌ی مدیریت انسانی، رسیدگی به نیازهای کارکنان در محل کار و جلوگیری از رفتارهای تحکم‌آمیز داده می‌شود. این پژوهش نقش دیگر این سازمان‌‌ها را هم نشان می‌دهد: آموزش نیروی کار برای رفت و آمدی امن و تأکید بر اهمیت سلامت آن‌‌ها. کار می‌تواند منتظر شما بماند، پس ایمن برانید.  


پاسخ تلفنی به سوالات شما
پاسخ تلفنی به سوالات مشاوره ای و آموزشی شما

باسخ به سوالات شما در زمینه مشاوره کارنامه و هدف گذاری برای آزمون ها ، شروع مطالعه برای کنکور 97 ، روش درس خواندن ، مدیریت منابع و تکمیل ظرفیت کنکور 96 و ...

از طریق تلفن ثابت در سراسر کشور بدون پیش شماره
با شماره 9099071219 تماس بگیرید
ساعت پاسخگویی از 8 صبح تا 12 شب