دانشمندان علت احساس تشنگی پیش از خواب را یافتند

محققان کانادایی شواهدی یافته اند که نشان می‌دهد ساعت بیولوژیک بدن حس تشنگی پیش از خواب را با هدف قراردادن نورون‌های تشنگی به وجود می‌آورد.



محققان کانادایی شواهدی یافته اند که نشان می دهد ساعت بیولوژیک بدن حس تشنگی پیش از خواب را با هدف قراردادن نورون های تشنگی به وجود می آورد. ساعت بیولوژیک ما به این طریق از دهیدراته شدن بدن در طی خواب شبانه جلوگیری می کند.
به نظر این گروه محققین، درک بهتر روند تشنگی هنگام خواب می تواند دید بهتری از جنبه های عجیب و گاه آزاردهنده زندگی روزمره که ریتم شبانه روزی ما را تحت تاثیر قرار می دهند در اختیار ما بگذارد. از جمله موارد تاثیرگذار می توان به خستگی ناشی از پرواز و شیفت های کاری اشاره کرد.
چارلز بورکه از دانشگاه مک گیل که در این تیم تحقیقاتی همکاری می کند اظهار کرده است که اگرچه این تحقیق بر روی جانوران انجام شده، اما می تواند شواهدی در خصوص علت احساس تشنگی پیش از خواب و نوشیدن آب یا شیر در این زمان را در اختیار ما قرار دهد.
محققان پیشتر هم می دانستند که موش ها پیش از خواب مقدار آب بیشتری می نوشند، اما از آنجایی که موش ها در لحظه نوشیدن آب دهیدراته نبودند جستجو برای یافتن دلیل این رفتار آغاز شد.برای یافتن پاسخ، محققان نخست میزان دسترسی موش ها به آب را پیش از خواب محدود کردند که به دهیدراته شدن آنها پس از بیداری انجامید.به اعتقاد محققان، این بدین معنی است که مصرف آب پیش از خواب معیاری پیشگیرانه برای ممانعت از دهیدارته شدن بدن موش ها در حین خواب است. این روند موضوع مکانیسمی بیولوژیکی را مطرح می کند که حس تشنگی را علیرغم اینکه بدن دهیدراته نیست تحریک می کند.با وجودیکه محققان می دانستند مغز می تواند نیاز بدن به آب را درک کند، به این نتیجه رسیدند که منطقه ای از مغز که مسئول ریتم شبانه روزی بدن است نیز به طریقی با نورون های تشنگی در تعامل است که باعث می شود موشها پیش از خواب به دنبال آب بگردند.


محققان این روند را با کنترل مقادیر نوروپپتید وازوپرسین که در منطقه مذکور مغز تولید می شود و مواردی همچون نگهداشت آب و محدودیت گردش خون را کنترل می کند، دنبال کردند. این کنترل با استفاده از سلول های اسنیفر (Sniffer Cell) انجام می شود.این سلول ها در واکنش با موادی خاص فعال می شوند. برای مطالعه این سلول ها، محققان نمونه ای از این سلول ها که به طور خاص برای واکنش در مقابل وازوپرسین طراحی شده بودند را به موش ها تزریق کردند و سپس بخش مربوطه در مغز (SCN) را تحریک کردند.بلافاصله سلول های اسنیفر فعال شدند و نشان دادند که مقادیر زیادی از وازوپرسین با تحریک الکتریکی ساعت بیولوژیکی ترشح می شود.


بورکه توضیح داد که:


افزایش زیادی در تولید سلول های اسنیفر دیده شد که نشان می دهد وازوپرسین زیادی به دنبال تحریک ساعت بیولوژیک در آن منطقه آزاد شده است.


سپس برای تعیین تاثیر وازوپرسین بر روی نورون های تشنگی، از نوعی موش که از نظر ژنتیکی دستکاری شده بود استفاده شد.در نهایت، محققان متوجه شدند که وازوپرسین می تواند نورون های تشنگی را فعال کند و باعث شود که موش بدون نیاز به آب، شروع به نوشیدن آب کند.این بدین معنی است که ساعت بیولوژیک موش – SCN – دارای ویژگی درونی است که می تواند زمان خواب را پیش بینی کند و مغز را برای دریافت منابع موردنیاز مانند آب تحریک کند تا در زمان خواب سلامتی بدن حفظ شود.البته این تحقیقات بر روی موش ها انجام شده و بنابراین نتایج آن را باید با کمی احتیاط به انسان تعمیم داد. اما در هر حال این یافته ها می تواند به درک بهتر ما از بدنمان بیانجامد. یافته های این تحقیق و نحوه عملکرد ساعت بیولوژیک می تواند به یافتن راهکارهایی برای خستگی ناشی از پرواز و شیفت های کاری کمک کند.
تمام اعضا بدن ما از یک ریتم شبانه روزی تبعیت می کنند که عملکرد آنها را به حداکثر می رساند. کارهایی که در شیفت های مختلف انجام می شوند بدن ما را از ریتم معمول خود خارج می کند و سلامتی ما را تهدید می کند. درک بهتر از عملکرد این ریتم می تواند راهکارهای متعددی در اختیار ما قرار دهد.

منبع :