بازگشت «حس لامسه» به یک معلول با کمک کاشت مغزی

دانشمندان برای نخستین بار به یک مرد معلول کمک کردند حس لامسه را در بازوی رباتیک خود تجربه کند.



دانشمندان برای نخستین بار به یک مرد معلول کمک کردند حس لامسه را در بازوی رباتیک خود تجربه کند.

به گزارش ایسنا به نقل از واشنگتن‌پست، برای این تجربه پیشگامانه، تیمی از محققان دانشگاه پیتزبورگ و مرکز پزشکی دانشگاه پیتسبورگ با هم همکاری کرده و الکترودهای کوچکتر از یک دانه ماسه را در قشر حسی مغز این مرد کاشتند.

این الکترودها، سیگنال‌ها را از بازوی رباتیک که تحت کنترل مغز بود، دریافت می‌کردند. زمانی که یکی از محققان با انگشت روی پروتز فشار وارد کرد، مرد معلول این فشار را در انگشتان معلول خود احساس کرد که بطور موثری نخاع آسیب‌دیده وی را دور زده بود.

نتایج این آزمایش که برای چندین ماه بر روی یک جوان 30 ساله به نام «ناتان کوپلند» تکرار شده بود، به ارائه دستاورد بزرگی در بازسازی یک عملکرد مهم در افراد مبتلا به فلج اندام پرداخته و آن، قابلیت احساس اندام است.

«کوپلند» بیش از یک دهه قبل با از دست دادن کنترل خودروی خود در یک شب بارانی، به تتراپلژی یا فلج چهار اندام دچار شد. وی تنها قادر است تا حدی شانه‌های خود را حرکت دهد.

این مرد آمریکایی پنج سال پیش برای این تحقیقات داوطلب شد تا تحت نظر تیمی از جراحان، مهندسان پزشکی زیستی و متخصصان پزشکی احیا به آزمایش فناوری جدیدی بپردازد که آن‌ها امیدوار بودند بتواند به معلول در تجربه حس لامسه کمک کند.

«کوپلند» اکنون می‌گوید که می‌تواند فشار را روی تک تک انگشتانش حس کند. پیش از این هیچ بازوی رباتیکی قادر نبود به کاربران معلولش تجربه احساس طبیعی لمس را ارائه کند. با اینکه فناوری‌های پیشین با تحریک برقی اعصاب معلولان به آن‌ها اجازه می‌داد تا بهتر بتوانند اندام مصنوعی را کنترل کنند، اما این حس هیچگاه طبیعی نبوده است.

در افراد معلول فاقد سیستم عصبی محیطی، تجربه حس لمس غیرممکن است. دستهای رباتیک دارای کنترل مغزی تنها نیمی از راه را هموار می‌کنند و فقط به فرد اجازه می‌دهند تا اجسام را حرکت دهند و با آن‌ها کار کنند که خود، پیشرفت بزرگی است؛ اما این تجربه‌ها بدون احساس لمس است.

«کوپلند» اکنون می‌تواند بازوی رباتیک خود را کنترل کرده، دست بدهد، با مشت بکوبد، اجسام را به اطراف حمل کند و در این حین، وی تجربه حسی دست خودش را داشته باشد.

جزئیات این دستاورد در مجله Science Translational Medicine منتشر شده است.