پایه‌ی اول ادب یاری است / یادی از گذشته‌ها

قالب شعر مثنوی است و در حوزه‌ی ادبیات تعلیمی جای دارد. سراینده‌ی این مثنوی امیرخسرو دهلوی است.



زان همه کادات نکوکاری است                                 پایه‌ی اول ادب یاری است

زان که در آفاق ز برنا و پیر                                     هیچ کس از دوست ندارد گریز

با که و مه صحبت از آن‌سان گزین                           کز تو خردمند بود همنشین

آدمی از خُلق نکو خوش بود                                    خس همه جا در خور آتش بود

مشرق و مغرب همه پرهمدم است                            لیک از آن گونه که باید کم است

یار کج البته بود کج‌نشان                                       خواه تو بر چشم چو ابرو نشان

کس به تکلف نشود دوست‌‌روی                                تا به طبیعت نشود‌ دوست‌خوی

آن که نگوید به سلامت جواب                                 سنگ به از وی به طریق صواب

سگ که وفایی به ریا نیستش                                  ز ‌آدمی‌ای به که وفا نیستش

صحبت آن کس که به صدق و صفاست                      دامن او گیر کز اهل وفاست

قالب شعر مثنوی است و در حوزه‌ی ادبیات تعلیمی جای دارد. سراینده‌ی این مثنوی امیرخسرو دهلوی است.  این شعر در کتاب سوم و چهارم دبستان در نیمه‌ی اول 1310 به چاپ رسیده است. این شعر برگرفته از کتاب «یاد شعرهای شیرین دبستان» است که توسط اکبر قره‌داغی گردآوری شده است.