نوروز 96

ایران / یادی از گذشته‌ها

آقاخان کرمانی شاعر این مثنوی است و در حیطه‌ی ادبیات غنایی قرار دارد.



خوشا مرز ایرانِ عَنبرنسیم                                      که خاکش گرامی‌تر از زرّ و سیم

هوایش موافق به هر آدمی                                      زمینش سراسر پر از خرّمی

گر از فارس گویی بهشتی خوش است               همه مرز آن خرّم و دلکش است

به یک سوی، اهوازِ مینوسرشت                      که سبز است و خرم چو باغ بهشت

گر از مُلک کرمان سرایم رواست                     که هندوستانی خوش‌ آب و هواست

خراسان ز چین و خُتن خوش‌تر است               که خاکش به مانند مُشکِ تَر است

صفاهان چنو در جهان شهر نیست                             نداند کَسَش کز خِرَد بَهر نیست

عروس جهان است مُلک اراک                        که سرتاسرش مُشکبیز است خاک

هم از عهد جمشید و کاووسِ کِی                    نبوده‌ است مُلکی به خوبی چو رِی

گر آیی سوی رشت و مازندران                       پر از سبزه بینی کران تا کران

همه بوستانش سراسر گل است                      به باغ اندرون لاله و سنبل است

آقاخان کرمانی شاعر این مثنوی است و در حیطه‌ی ادبیات غنایی قرار دارد. این شعر در دهه‌ی 1340 در کتاب فارسی سال سوم به چاپ رسیده و برگرفته از کتاب «یاد شعرهای شیرین دبستان» است که توسط اکبر قره‌داغی گردآوری شده است.