پاسخ متخصصان به باورهای نادرست آغوش گرفتن نوزادان و کودکان(3)

«کودک یکماهه من خیلی بی قراری می‌کند و تنها در آغوش من آرام می‌شود. احساس می‌کنم به من وابسته شده و من از این مسئله نگران هستم.» این گفته ها، دلواپسی‌های مادری است که به تازگی دارای فرزند شده است



در آغوش گرفتن کودک 18 تا 24 ماهه

این دوران، مرحله تمایل به برقراری دوستی و افزایش آگاهی کودک نسبت به والدینش است. شکایت اغلب والدین در این دوران، وابستگی زیاد کودک به آنها است. کودکان در این سن خواب می بینند که از والدین خود جدا شده اند و با گریه کردن درصدد جلب توجه بیشتری به خود هستند.

به رغم آن که کودکان در این سن بیشتر در معرض لوس شدن هستند ولی گریه آنها باید مهم شمرده شود و نباید نسبت به آنها بی اعتنا بود.

تحقیقات حاکی از آن است گریه به مدت طولانی، فشار خون و ضربان قلب کودکان را افزایش می دهد و با کاهش سطح اکسیژن و انرژی در بدن، استرس زیادی را به آنها وارد می کند. آسیب به مغز و اثر بر بهره هوشی کودکان از دیگر عوارض گریه زیاد است.

به گفته دکتر نصیری، ترس از جدایی و روحیه جست وجوگر کودکان، آنها را در برابر عوامل خطرزای بیرونی آسیب پذیر می کند. آنها دوست دارند اشیای اطراف خود را لمس کنند و مفهوم داغی، سردی، خوبی و بدی را یاد بگیرند.

در صورتی که ارتباط عاطفی بین مادر و کودک نزدیک باشد و هنگام در آغوش گرفتن او، ارتباط کلامی با عطوفت و مهربانی برقرار شود، بسیاری از نیازهای غریزی شیرخوار برطرف می شود و کودک به آرامش می رسد.

برخورد منطقی هنگام در آغوش گرفتن کودک پس از پایان دوسالگی نیز مانع از بروز کمبودهای عاطفی در او می شود که پس از آن فرستادن کودک به مهد کمک زیادی به ارتقای ارتباط اجتماعی وی می کند.

منبع :

فاطمه فلاحت پیشه