کاهش آوایی / ادب پارسی

وقتی کلاس اول دبستان بودم، آرزو داشتم زودتر به کلاس چهارم برسم تا معلم‌مان اجازه دهد به جای مداد از خودکار استفاده کنم.

به نام خداوند جان‌آفرین                                   جهان‌آفرین را هزار‌ آفرین

وقتی کلاس اول دبستان بودم، آرزو داشتم زودتر به کلاس چهارم برسم تا معلم‌مان اجازه دهد به جای مداد از خودکار استفاده کنم. خیال می‌کردم «خودکار» خودش کار می‌کند و مشق‌هایم را می‌نویسد و لازم نیست من کاری انجام دهم!

آدم‌ها دوست دارند وظایفشان را آسان‌تر انجام دهند. به همین دلیل، مثلاً ماشین لباس‌شویی را اختراع می‌کنند تا لباس‌های‌شان را بشوید یا جاروی برقی را می‌سازند تا در نظافت زحمت کم‌تری بکشند.

گاهی هنگام تلفظ کلمات هم کارهایی می‌کنند تا تلفظ واژه برای‌شان آسان‌تر شود؛ مثلاً بعضی واج‌ها را حذف می‌کنند.

فارسی‌زبانان هنگام تلفظ کلماتی مثل دستیار، دست‌بند، گشت‌زنی و پستچی، «ت» را تلفظ نمی‌کنند و به جای آن‌ها می‌گویند: دسیار، دس‌بند، گش‌زنی و پسچی. می‌گویید نه؟ امتحان کنید.

این کار کاهش آوایی نام دارد.