شکست‌ها و پیروزی ها

پاسخ‌های درست و پاسخ‌های اشتباه و سوال‌های که پاسخ نداد ه ایم ! بسیاری از مااز شکست هایمان شکست می‌خوریم




پاسخ های درست و پاسخ های اشتباه و سوال های که پاسخ نداد ه ایم !

بسیاری از مااز شکست هایمان شکست می خوریم

فقط تعداد کمی از مااز شکست هایمان درس می گیریم  .بسیاری از ما از موفقیت ها و پیروز ی ها یمان شاد می شویم   و جشن می گیریم .

اما نکته ی عجیب این است ک معمولا از پیروزی ها و موفقیت هایمان  یاد نمی گیریم .

بسیاری از دانش آموزان وقتی از جلسه ی آزمون بیرون می آیند سوال های آزمون و پاسخ هایی را که داده اند با پاسخ های صحیح مطابقت می دهند آن ها به محض این که متوجه شدند به سوالی پاسخ صحیح داده اند خوشحال می شوند و روی آن سوال مکث نمی کنند اما وقتی به سوالی می رسند که  پاسخ اشتباه داده اند ناراحت می شوند و البته اگر دانش آموزان با اراده ای باشند سعی می کنند از اشتباهشان یاد بگیرند و پاسخ صحیح یا راه حل صحیح را بیاموزند

آیا این خوب نیست که واکنش ما در برابر پاسخ های صحیح به خوشحالی و شادمانی محدود شود ؟ آیا بهتر نیست از پاسخ های صحیحمان هم یاد بگیریم؟ آیا بهتر نیست که آن چه را بلد هستیم بیشتر تقویت کنیم؟آیا بهتر نیست که در سوال هایی که پاسخ صحیح داده ایم راه حل های دیگر را هم بیاموزیم و دانشمان را تقویت کنیم ؟من با خوشحالی و شادمانی پس از پیروزی موافقم اما فکر می کنم ذوق کردن کافی نیست . باید از موفقیت هایمان هم یاد بگیریم . خوب است در اولین گام و قبل از آن که به سراغ اشتباه هایمان برویم آنچه را که بلد هستیم تقویت کنیم ، رمز موفقیتمان را کشف کنیم و زیر پایمان را محکم کنیم.و اکنون نوبت گام دوم است. در گام دوم به سراغ اشتباه هایمان می رویم و این بار از اشتباه هایمان یاد می گیریم . اشتباه های ما به معنی بلد نبودن نیست به معنی یادگیری ناقص است . به معنی تجربه است. در گام دوم ، یادگیری ناقص – یعنی اشتباه هایمان – را به یادگیری کامل تبدیل می کنیم . اما اگر از همان ابتدا از اشتباه هایمان شروع کنیم ممکن است نا امید شویم و روحیه مان را از دست بدهیم. بالاخره این واقعیتی است که همه ما روحیه ی خیلی قوی و آهنین نداریم بهتر است ابتدا توانایی هایمان را ببینیم و از توانایی هایمان آغاز کنیم و سپس به سراغ اشتباه ها برویم.می گویند شکست مقدمه ی پیروزی است. این درست است ، اما اگر خوب نگاه کنیم در بیشتر مواقع شکست مطلق وجود ندارد . همان طور که پیروزی مطلق هم وجود ندارد.ممکن است از نمره ای که در امتحان به دست آورده ایم راضی نباشیم اما نمره مان صفر هم نیست و چیزهایی را هم بلد بوده ایم بهتر است ابتدا به چیزهایی که یاد گرفته ایم نگاه کنیم بهتر است ابتدا روی توانایی ها و موفقیت هایمان تعمق کنیم و آنگاه با نگاهی امیدوارانه به سراغ اشتباه هایمان برویم و اشتباه ها را ضعف مطلق ندانیم  بلکه به معنی تلاش ها و یادگیری های ناتمام تلقی کنیم . این گونه است که با نگاهی واقع بینانه و امیدوارانه به پیش خواهیم رفت.