استفاده از نانو مواد مغناطیسی در ام.آر.آی

نتایج یک مطالعه نشان می‌دهد که استفاده از نانو مواد مغناطیسی در تصویربرداری ام.آر.آی به بهبود درصد موفقیت ایمنی درمانی در درمان سرطان کمک می‌کند.



به گزارش گروه علمی ایرنا از پایگاه اینترنتی ستاد ویژه توسعه فناوری نانو، دکتر 'هوشنگ امیری' عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی کرمان با همکاری محققان هلندی به بررسی تاثیر استفاده از نانومواد مغناطیسی بر امکان تصویربردای MRI در ردیابی سلول های درمانی پرداختند. 
نتایج این مطالعه می تواند کمک شایانی به بهبود درصد موفقیت ایمنی درمانی در درمان سرطان کند.
سلول درمانی یکی از مباحث مورد توجه پژوهشگران در پزشکی است. از این میان، سلول های ایمنی قابلیت های بسیار امیدوار کننده ای را برای درمان سرطان از خود نشان داده اند که به این روش ایمنی درمانی گفته می شود. 
ردیابی سلول ها در بدن، با روش های غیرتهاجمی، جهت آگاهی از میزان پاسخ به درمان و برنامه ریزی درمان بهینه بسیار حایز اهمیت است. یکی از کاربردهای نوین MRI نیز ردیابی سلول ها در بدن است.
دکتر امیری در خصوص هدف دنبال شده در این پژوهش گفت: اگرچه ایمنی درمانی با هزینه های بسیار بالایی انجام می شود، اما درصد موفقیت این شیوه درمان بسیار پایین است. لذا استفاده از روش های غیر تهاجمی برای آگاهی از سرنوشت سلول ها در بدن و همچنین بهینه کردن روش آماده سازی و تزریق سلول ها، از نیاز های ضروری در این روش است.
وی افزود: در این پژوهش هدف ما نشاندار کردن سلول ها با مواد نانو مغناطیسی قابل ردیابی در تصویربرداری ام.آر.آی بود.
این محقق خاطر نشان کرد: برای این منظور دو گونه از سلول های ایمنی با دو نوع متفاوت از نانو مواد مغناطیسی نشاندار شده و با استفاده از شیوه ی MRI F19 تصویربرداری شدند.
MRI F19 نسبت به روش های مرسوم MRI مزیت های متعددی از جمله فقدان سیگنال پس زمینه در بدن و امکان اندازه گیری کمی سلول های منتقل شده را به بافت مورد نظر دارد.
از نکات شاخص این تحقیق می توان به مدت زمان کوتاه تصویربرداری (کمتر از 10 دقیقه) و ردیابی همزمان هر دو گروه سلول ها اشاره کرد. 
به گفته ی امیری، نتایج این پژوهش نشان داده است که ارزیابی سلول درمانی با ردیابی سلول ها در بدن امکان پذیر است. لذا می توان به کمک آن در راستای درمان بهینه گام برداشت و از این طریق باعث کاهش هزینه های بسیار زیاد ایمنی درمانی در بیماری سرطان شد.
نتایج این تحقیقات در مجله ی Nanomedicine منتشر شده است.


منبع :