قیافه‌ی شعر (ادب پارسی)

هر کس شکل و قیافه‌ای دارد. رنگ پوست بعضی‌ها سفید است و بعضی پوست تیره‌تری دارند.

قیافه‌ی شعر (ادب پارسی)

به نام خالق پروانه و گُل                             صفابخشنده‌ی آواز بلبل

هر کس شکل و قیافه‌ای دارد. رنگ پوست بعضی‌ها سفید است و بعضی پوست تیره‌تری دارند. بعضی‌ها چشم‌های آبی یا سبزرنگ دارند، بعضی چشم‌های قهوه‌ای یا مشکی. استخوان‌بندی صورت افراد با هم متفاوت است. مجموعه‌ی این ویژگی‌ها قیافه‌ی هر کس را تشکیل می‌دهد.

هر شعر هم دارای قیافه‌ای است. آن‌چه قیافه‌ی شعر سنتی را تعیین می‌کند، کلمه‌ی قافیه است.

قافیه‌ها واژه‌هایی هستند که در انتهای بیت شعر می‌آیند. آخرین حرف اصلی آن‌ها یکسان است. جای قرار گرفتن قافیه، قالب شعر را تعیین می‌کند. به قیافه‌ی ظاهری چند شعر دقت کنید؛ یعنی قالب‌های شعری گوناگون:

مثنوی:

ــــــــــــــــــــــــــــــــ *                       ــــــــــــــــــــــــــــــــ *

قطعه:

ــــــــــــــــــــــــــــــــ                          ــــــــــــــــــــــــــــــــ *

ــــــــــــــــــــــــــــــــ                          ــــــــــــــــــــــــــــــــ *

                                                                                    

رباعی یا دوبیتی:

ــــــــــــــــــــــــــــــــ                          ــــــــــــــــــــــــــــــــ *

ــــــــــــــــــــــــــــــــ *                        ــــــــــــــــــــــــــــــــ *

نکته: علامت «*» نشان‌دهنده‌ی قافیه است.

پاسخ تلفنی به سوالات شما
پاسخ تلفنی به سوالات مشاوره ای و آموزشی شما

باسخ به سوالات شما در زمینه مشاوره کارنامه و هدف گذاری برای آزمون ها ، شروع مطالعه برای کنکور 97 ، روش درس خواندن ، مدیریت منابع و تکمیل ظرفیت کنکور 96 و ...

از طریق تلفن ثابت در سراسر کشور بدون پیش شماره
با شماره 9099071219 تماس بگیرید
ساعت پاسخگویی از 8 صبح تا 12 شب